کد خبر: ۳۱۰۰۸
تاریخ انتشار:۲۲ دی ۱۳۹۵ - ۱۶:۵۹
بدگمانی در خانواده افراد را دچار تنش‌های روانی می‌کند
سوءظن یا همان شک و تردید ناشی از فکر و خیالات ذهنی است که می تواند روابط را به ورطه ی نابودی بکشاند، و ما این مسئله خطرناک را بیشتر در میان همسران و در خانواده ها شاهد هستیم که اگر تنها ساخته و پرداخته ذهن باشد به آزار و اذیت خود و فرد مقابل می انجامد و سبب رخت بر بستن آرامش از خانواده خواهد شد و چه بسا گاهی موجب جدایی شود. اما با همه این تفاسیر اعتماد صدردصدی و بی تفاوتی محض نیز چندان جایز شمرده نمی شود و آنجا که این سوءظن ها برخواسته از منطق باشند می توانند وسیله ای برای محافظت افراد محسوب شوند.

به گزارش مهرخانه، به نقل از شفقنا، مصطفی تبریزی مشاور و روانشناس، بیان کرد: در اصلاح روانشناسی اگر سوءظن شدید باشد و نسبت به همه انسان ها و حتی اشیاء وجود داشته باشد، به آن بیماری «پارانویا» می گویند و راه حلش نیز فقط درمان دارویی است، اما اگر شدت سوءظن کمتر باشد و ساری و جاری نباشد بیماری محسوب نمی شود بلکه یک مشکل شخصیتی تلقی می شود.

وی افزود: علت ایجاد سوءظن در یک فرد به دلیل کسب تجربه هایی  از سوی دیگران است به این صورت که دیگران در رابطه با این شخص بد عمل کردند لذا سلب اعتماد شده است. این افراد به کوچکترین موارد نیز شک می کنند. برای مثال در یک خانواده، فردی به تلفن همراه زن خانه زنگ می زند و در این حین متوجه می شود که اشتباه گرفته و بلافاصله قطع می کند، همسر زن یعنی مرد خانه که دچار این مشکل شخصیتی است به همسر خود سوءظن پیدا می کند.

این روانشناس معتقد است: عده ای نیز هستند که بسیار ساده اند و هیچگاه به طرف مقابل خود سوءظن پیدا نمی کنند در حالی که ما در جامعه افرادی را داریم که نظر بدی دارند  و برای دیگری نقشه می کشند.

وی در پاسخ به این پرسش که زن و شوهر در یک خانواده تا حد مجاز هستند که نسبت به یکدیگر یا سایر اعضای خانواده بدگمانی داشته باشند؟ گفت: باید دلیل موجهی برای سوءظن وجود داشته باشد در این صورت داشتن سوءظن موجب می شود که از خودمان حفاظت کنیم اما وقتی دلیل موجهی وجود ندارد و سوءظن برساخته فکر و خیال است، یک مشکل شخصیتی است و در حد کم نیز مجاز شمرده نمی شود. این مشکل شخصیتی سوءظن را در خانواده گسترش می دهد و فرزندان نیز یاد می گیرند که نسبت به یکدیگر بدگمان باشند. بدگمانی افراد را دچار تنش های روانی و استرسهای فراوان می کند؛ این افراد برای درمان به مشاوره احتیاج دارند.

تبریزی همچنین خاطرنشان کرد: سوءظن، خود، به معنی قضاوت است، وقتی شخصی بدون دلیل منطقی و فقط از روی پرداخته های ذهنی به همسر خود می گوید که دارد خیانت می کند، این خود یک قضاوت است. سوءظن قضاوت منفی نسبت به اطرافیان است. خداوند نیز در آیه ۱۲ سوره حجرات فرموده است:« یا ایها الذین آمنو اجتنبوا کثیراً مِن الظّن انّ بَعْضَ الظّنِ اثمٌ» یعنی ای کسانی که ایمان آوردید ازبسیاری از گمان ها بپرهیزید، چرا که بعضی گمان ها، گناه است.

این روانشناس اظهار داشت: مصونیت در برابر بدگمانی می تواند شرط یک زندگی ایده آل باشد. یقینا زن و شوهری که به یکدیگر اعتماد دارند آرامش دارند ولی  وقتی اعتمادی به یکدیگر نداشته باشند دائما ذهن خوانی می کنند و به همسر خود آزار می رسانند و چه بسا با این رفتارها زندگی خانوادگی خود را متلاشی کنند.

وی در پاسخ به پرسش دیگری مبنی بر اینکه دنیای مدرن و وسایل ارتباط جمعی چقدر می توانند در ایجاد این تهدید نقش داشته باشند؟ عنوان کرد: در دنیای مدرن، ساختار اجتماعی هر کشوری تعیین می کند که بدگمانی در میان افراد و خانواده ها به چه میزان باشد؛ مثلا در اروپا، افراد در روابط شخصی خود به یکدیگر دروغ نمی گویند و زمانی که شخص با فردی دیگر ارتباط دارد به او متعهد است و تا وقتی که این ارتباط را قطع نکرده با فرد دیگری ارتباط برقرار نمی کند. در چنین ساختاری سوءظن در روابط بین فردی کم است. ولی در کشوری مانند ایران که افراد به یکدیگر دروغ می گویند سوءظن زیاد می شود و این اتفاق ربطی به مدرن بودن یا نبودن جامعه  ندارد. بنابراین سوءظن ناشی از دروغ و فریبکاری است.

انتهاي پيام/ 930610