پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۱۳۲۰۱
تعداد نظرات: ۱ نظر
تاریخ انتشار: ۲۰ مهر ۱۳۹۳ - ۱۳:۵۱
متأسفانه در برنامه‌ریزی‌های شهری، حتی آن‌جایی‌که می‌خواهیم مثلاً فضاهای تک‌جنسیتی ایجاد کنیم و به نوعی یک آوانس به زنان بدهیم، باز هم در طراحی و مدیریت آن فضاها از الگوهای مردانه بهره می‌بریم؛ یعنی تنها ویژگی آن، حضور زن‌ها در این فضاهاست.


نشست "زنان و فضاهای شهری" با حضور فاطمه دانشور؛ عضو کمسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر و سارا نادری؛ پژوهشگر اجتماعی و مؤلف کتاب «درآمدی بر روایت زنانه از شهر» چندی پیش به همت پایگاه تحلیلی- خبری مهرخانه و در محل دفتر آن برگزار شد.

به گزارش مهرخانه، در ابتدای این نشست فاطمه دانشور؛ عضو کمسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر در پاسخ به این پرسش که آیا باید در فضاهای شهری، فضای زنانه را نیز لحاظ کرد؟، پاسخ داد: بله، البته نه به صورت تفکیک‌گونه؛ اصلاً تفکیک منظور نیست؛ بلکه مناسب‌سازی مدنظر ماست.

وی با تأکید بر اینکه در کل فضاهای شهری ما مردانه طراحی شده و انگار مردان سهم بیشتری دارند، تشریح کرد: اگر در تقسیم‌بندی‌های مترو و اتوبوس نگاه کنید می‌بینید که جاهای خوب به آقایان اختصاص داده شده و قسمت‌های کمتر و کوچک‌تر به خانم‌ها.

دانشور در خصوص فضاهای ویژه بانوان در سطح شهر اظهار داشت: در دوره‌های قبل بحث ساخت "شهربانوها" را خانم آباد پیشنهاد دادند تا فضای اختصاصی برای زنان در نظر گرفته شود. تجربه هم نشان داده است که زنانی که به این فضاها رفته و از خدماتی که از آنها استفاده کرده‌اند، رضایت دارند و درخواست احداث این فضاها در مناطق دیگر هم زیاد است؛ لذا به نظر می‌رسد خود زنان طالب داشتن فضاهایی هستند که آزادانه‌تر و فارغ از حجاب و پوششی باشند که در معابر عمومی ملزم به رعایت آن هستند، یا تجربه‌ای مانند بهشت مادران که باز زنان در آنجا می‌توانند با فراغ‌بال، راحت‌تر و آزادتر ورزش ‌کنند و احساس امنیت داشته باشند.

14 شهربانوی فعال در سطح شهر
وی افزود: میانگین حدوداً 2000 تا 2500 خانم از این مکان‌ها استفاده می‌کنند که این رقم نشان‌دهنده این است که شهر کشش دارد و زنان طالب‌اند که این مزایا بیشتر باشد و در دستور کار شورای شهر و شهرداری نیز قرار دارد که تعداد شهربانوها بیشتر از این باشد. فکر می‌کنم الان 14 شهربانوی فعال در سطح شهر داریم که قرار است در برخی مناطق بیشتر شوند. به نظر من و با توجه به نسبت جمعیتی زنان و مردان که نصف به نصف است، آن‌طور که می‌بایست در تقسیم‌بندی‌ها بحث زنان، خیلی عادلانه نبوده است. مثلاً سهم زنان از فضاهای ورزشی انصافاً خیلی کم است. باشگاه‌های ورزشی که در سطح شهر داریم، زنان سهم کمتری نسبت به مردان در استفاده از امکانات این فضاها دارند یا در محل‌های عمومی زنان سهمشان کمتر از مردان است.

(در همین زمینه: شهربانو؛ ورود آقایان ممنوع!)

نگاه زنانه‌ای نسبت به شهر وجود ندارد
دانشور خاطرنشان کرد: ازطرفی معمولاً زنان همراه با کودکان هستند و ما امکاناتی برای کودکان آنها نیز در نظر نگرفته‌ایم. مثلاً در نمازخانه‌ها، سرویس‌های بهداشتی شهر، در فروشگاه‌های شهروند، در میادینی که زنان برای خرید یا کارهای دیگر مراجعه می‌کنند، اگر کودک خردسال یا شیرخوار داشته باشند، مکانی برای آنها پیش‌بینی نشده است، یعنی در کل نگاه زنانه‌ای نسبت به شهر وجود نداشته و نگاه کاملاً مردانه بوده است.

عضو کمسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر درخصوص فعالیت اعضای شورا جهت تأمین این تسهیلات برای زنان، گفت: زنان عضو شورای شهر یک سری موارد را درخواست کردند که جامع نبوده است. پیشنهاداتی مانند ساخت شهربانوها، خوب است، ولی از جامعیت کافی برخوردار نیست.

فاطمه دانشور

ورود زنان به حوزه عمومی
در ادامه این نشست سارا نادری؛ مؤلف کتاب «درآمدی بر روایت زنانه از شهر» در پاسخ به این پرسش که جز خدمات شهری، مسائل دیگری که باید در زنانه دیدن فضای شهری لحاظ کرد، چیست؟، گفت: اگر بخواهیم کمی تاریخی هم بحث کنیم، داستان از آنجا شروع می‌شود که زن‌ها به جز حوزه خانه و فضای خصوصی زندگی، وارد حوزه عمومی می‌شوند؛ یعنی مبارزه برای ورود به این حوزه، یک قسمت از این داستان است و بخش دیگر این است که وقتی وارد این حوزه می‌شوند، چه کاری می‌توانند انجام دهند؟

وی افزود: زن‌ها وقتی می‌خواهند وارد حوزه عمومی شوند با دو مشکل مواجه‌اند: اولاً عدم آمادگی برای ورود به حوزه عمومی؛ چراکه یک هویت تاریخی در فعالیت خانوادگی و تجربه حضور مادرانه و همسرانه و فعالیت‌های خانوادگی برایشان شکل گرفته است، و ثانیاً طراحی جامعه و حوزه‌ عمومی چه به لحاظ مبلمان شهری و چه به لحاظ ساختاری- اداری و سلسله‌مراتبی به‌گونه‌ایست که انگار زمانی‌که طراحی شده، کسی به زنان توجهی نداشته است و مطابق سلیقه، طبع، زیبایی‌شناختی و ذهنیات زنانه طراحی نشده است و همین امر باعث می‌شود وقتی که زن‌ها وارد حوزه عمومی می‌شوند با یک نوع پس‌خوردن و چالش مواجه گردند.

نادری با تأکید بر اینکه زنان بستگی به ساخت هویتی خود به اشکال مختلف این چالش را سپری می‌کنند، ادامه داد: در حال حاضر در بحث‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های معماری شهری و در طراحی فضاهای شهری شکل‌گرفته، فراهم کردن فضا یعنی انسانی‌تر کردن آن لحاظ نشده است؛ چراکه طراحی فضاهای شهری مانند طراحی فضاهای حوزه عمومی‌اند و حوزه عمومی مدرن یک طراحی مردانه دارد. این مباحث مطرح می‌شود که افراد چه زن‌ها، چه اقلیت‌ها یا گونه‌های مختلف کسانی که در فضای مدرن به حاشیه رانده شده‌اند، می‌خواهند وارد فضای شهری شوند و ما می‌خواهیم این فضا را برایشان ایجاد کنیم و بستری را فراهم نماییم که بتوانند عاملیتی در این فضا داشته باشند.

در طراحی و مدیریت فضاهای زنانه از الگوهای مردانه استفاده می‌کنیم
نادری درخصوص نوع حضور زنان در فضاهای عمومی توضیح داد: نوع حضور زنان در فضای عمومی را من به عنوان عاملیت و سوژگی نمی‌بینم. حضور مؤثر بر سازنده، چیزی است که من به آن می‌گویم تحقق سوژگی و عاملیت زنانه؛ یعنی هر زمان به آنجا رسیدیم که زن‌ها در فضای عمومی شهر نه به لحاظ کمی، بلکه به لحاظ کیفی، هم‌تراز با مردان حضور داشتند، آن موقع می‌توانیم بگوییم که فضای عمومی شهر مناسب زنان است. متأسفانه در برنامه‌ریزی‌های شهری که صورت می‌گیرد و انجام می‌شود، حتی آن‌جایی‌که می‌خواهیم مثلاً فضاهای تک‌جنسیتی ایجاد کنیم و به نوعی می‌خواهیم یک آوانس به زنان بدهیم، باز هم در طراحی و مدیریت آن فضاها از الگوهای مردانه بهره می‌بریم؛ یعنی تنها ویژگی آن، حضور زن‌ها در این فضاهاست.

وی افزود: من تحقیقی در خصوص شهربانوها داشتم؛ شهربانوها به لحاظ امکانات تفریحی و حوزه کتابخانه و فعالیت بسیار مورد استقبال قرار می‌گیرند، اما اگر فقط رسالت شهربانوها را در این موارد خلاصه کنیم و فضاهای زنانه را همین بدانیم، فرهنگسراها نیز می‌توانند چنین فضاهایی ایجاد کنند، ولی اگر ما رسالت این فضاها را این بدانیم که به نوعی پلکانی برای زنان باشند تا بتوانند عاملیت اجتماعی مؤثری در جامعه داشته باشند؛ به عنوان مثال زنان در امور شهری، در امور مربوط به محله خودشان، مربوط به علایق فردی خودشان، درحوزه ادبیات و سینما بخواهند وارد شوند و امکان سخن گفتن را پیدا کنند، موضوع متفاوت می‌شود.

زنان معمولاً نیمه خاموش جلسات هستند و جسارت سخن گفتن ندارند
این پژوهشگر اجتماعی بیان داشت: ما بسیاری جلسات نقد ادبی و گفتگویی داریم، ولی همیشه به این موضوع توجه کنید که زنان معمولاً نیمه خاموش این جلسات‌اند؛ یعنی جسارت صحبت کردن ندارند. زنان موفق بسیاری داریم و اصلاً در این تردیدی نیست، ولی اگر به صورت نسبی نگاه کنیم اگر زنان در حوزه عمومی حضور داشته باشند، خاموش‌اند و این بد است. این یعنی اینکه نه آنها می‌توانند صدای خودشان را به حوزه عمومی و به گوش مدیران برسانند و نه مدیران می‌توانند از ذهنیات زنانی که اتفاقاً ذهنیات بسیار انسانی دارند، استفاده کنند.

زنان نگاه مراقبتی دارند
وی درخصوص نوع نگاه زنان به موضوعات مختلف اظهار داشت: نگاه زنانه به شهر، به خانواده و به همه موضوعات، یک نگاه انسانی‌تر است؛ چراکه زنان نگاه مراقبتی دارد. اگر زنان را در حوزه محله‌ای فعال کنید، مطمئن باشید آن‌طوری‌که در خانواده حواسشان است و همه چیز را تحت نظارت دارند، اینجا نیز همان‌طور عمل خواهند کرد. شما می‌توانید از این سوژگی زنانه همان‌طور که در خانواده تحقق پیدا می‌کند، در حوزه عمومی هم استفاده کنید و این امر می‌تواند بسیار مؤثر باشد.

نادری با بیان اینکه اتفاقی که باید در محیط‌های زنانه بیفتد این است که این پلکان برای تحقق سوژگی زنان فراهم شود، تشریح کرد: یعنی شما فضایی را به زنان بدهید که در آن فضاها وارد شده و با مسائل اجتماعی در یک حاشیه امن برخورد داشته باشند و این اتفاق در محیط‌های شهربانو کمتر رخ می‌دهد.

وی در پاسخ به اینکه باید دید هدف کسانی‌که که مبدع این طرح بودند، چه چیزی بوده است؛ شاید فقط پر کردن اوقات فراغت زنان باشد، خاطرنشان کرد: نه فقط این نبود. چون ما یک پژوهش کیفی در دفتر مشاوره شهرداری انجام دادیم که در کتابم هم به نتایج آن اشاره شده است. در سال 90، هفت شهربانو وجود داشت و آنجا یک آسیب‌شناسی کردیم که مسائل و دغدغه‌ها چه چیزهایی هستند و در چه زمینه‌هایی موفق بودند. شهربانوهادر زمینه فعالیت‌های تفریحی؛ به‌خصوص در حوزه‌هایی مثل ورزش و حوزه‌های دینی در محلاتی که بار مذهبی دارند، بسیار موفق بودند. مثلاً در منطقه 2 نیز همان الگو را پیاده کردند، اما جواب نداد؛ درحالی‌که در منطقه 14 کاملاً جواب داده بود. ازطرفی خانه کودکی برای زنان در شهربانوها وجود داشت که هزینه آن کم بود و از امکانات استفاده می‌کردند؛ اینها خیلی خوب بود، اما اگر یک هدف بزرگ‌تر برای شهربانوها قائل بشویم و اینکه فضاهای تک‌جنسیتی برای زنان، پلکانی برای ورود آنها به عرصه اجتماعی باشند، به نظرم می‌توانیم اینجا کمی مکث کرده و بیشتر در موردش صحبت کنیم.



خانم‌ها 86 درصد کرسی‌های دانشگاه را گرفته‌اند، ولی فقط 4 درصد آنها مدیر اجرایی هستند
دانشور در خصوص چرایی نداشتن دید زنانه به شهر گفت: در حال حاضر مبلمان شهری یا خدماتی که ارائه می‌شود، زنانه نیست و بیشتر مردانه است. علت آن نیز این است که ما نگاه می‌کنیم می‌بینیم بعد از دیپلم تا مقطع دکترا زنان 86 درصد کرسی‌های دانشگاه را به خود اختصاص می‌دهند، اما فقط 4 درصد آنها مدیر اجرایی هستند. با این حجم بالای فارغ‌التحصیل زن، ولی کمترین درصد به مدیران اجرایی خانم اختصاص دارد. حضور زنان در نهادهای سیاست‌گذار و مدیریتی کم‌رنگ است. در مجلس سه درصد زنان حضور دارند و در اتاق بازرگانی هم درصد همین است؛ یعنی در جایی‌که زنان باید در حوزه اقتصادی تصمیم‌گیری کنند، تنها سه درصد مشارکت دارند. در شورای شهر وضعیت به نسبت بهتر است و 10 درصد است.

جرأت حضور در عرصه‌های تصمیم‌سازی در دختران ما کم است
وی با تأکید بر اینکه حضور در عرصه‌های تصمیم‌سازی و برنامه‌ریزی ریسک دارد، گفت: این جرأت در دختران فارغ‌التحصیل ما کم است و تعداد محدودی از آنها این آمادگی را دارند که کاندیدا بشوند و در انتخابات شرکت کنند، حرفی از خودشان ارائه دهند، مطالبه‌ای را به صورت خیلی جدی دنبال کنند و اینها همه ریشه در دوران تربیت کودکی در دختران ما دارد که به شکل‌های مختلف در عرصه‌های مختلف خود را نشان می‌دهد. در موضوع زنان که قرار است حرفی زده شود و تصمیم‌گیری صورت گیرد، باز هم مردان بیشتر حرف می‌زنند و تصمیم‌گیری می‌کنند. جالب است که خود زنان حاضر در عرصه‌های سیاست‌گذاری نیز سکوت می‌کنند. ما با کارمندان شهرداری که صحبت می‌کنیم، خیلی‌ها از اینکه ساعت بیشتری نسبت به آقایان کار می‌کنند، ولی بهره کمتری از درآمد دارند، ناراضی‌اند.

زنان درآمد زیادی تولید می‌کنند، ولی مالکیت آنها در ثروت ممکن است یک‌درصد هم نشود
عضو کمسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر بیان داشت: زنان درآمد زیادی را در دنیا تولید می‌کنند و نیروی انسانی بیشتری را تشکیل می‌دهند، ولی مالکیت آنها در ثروت حتی ممکن است یک‌درصد هم نشود؛ یعنی سهم‌شان از دست‌رنجشان خیلی کمتر از آن میزانی است که باید باشد و تا زمانی که خود زنان حضور مؤثرتری در این نهادها نداشته باشند، این خلأها وجود خواهد داشت.

جنس هر کاری که ماهیت تولید باشد، زنانه است
دانشور با بیان اینکه جنس هر کاری که ماهیت تولید داشته باشد، زنانه است، اضافه کرد: هر کاری که در بسته‌بندی و تولید محصول، کارفرمای زن دارد، شکیل‌تر و قشنگ‌تر است و از این طرف، ‌مردها هرچه به طرف تولید آمده‌اند، روحیاتشان زنانه‌تر شده است و این واقعیتی است که زن‌ها خیلی از آن خبر ندارند.

وی تشریح کرد: خلقت یکی از ویژگی‌های خداوند است و زن واسطه خلقت است و به اعتقاد من نوع جنس و ماهیت زن به کارهایی که مردان تصور می‌کنند یا خود زنان هم تصور می‌کنند ربطی به آنها ندارد، تحت‌تأثیر تلفیقات بیرونی، فرهنگی و زبانی است که به کار می‌بریم. خود من زمانی که در شرکتم که کار معدن انجام می‌دهد و تولید می‌کند، حضورم بیشتر باشد، مشغله‌های شورای شهر و مؤسسه خیریه را کم می کنم و به صورت محسوس بهره‌برداری کار در شرکت بالا می‌رود. خود مدیران هم بارها در مجموعه اذعان کرده‌اند که ای کاش شما تمام وقت اینجا می‌بودید. چون دقت‌نظر، ظرافت و برنامه‌ریزی‌هایی که برای تولید صورت می‌گیرد، در زنان به‌مراتب قوی‌تر است. راحت بگویم زنان کمتر فساد می‌کنند، در قراردادها دبه نمی‌کنند، چک بی‌محل صادر نمی‌کنند و در کارهای غیراخلاقی ورود ندارند؛ درصورتی‌که آمار ورود آقایان به این قضایا بیشتر است. منتهی باید اینها گفته شود و اعتماد به نفس زن‌ها بالا رود.



دانشور در پاسخ به اینکه مدیریت شهری ما (شهر تهران به طور خاص) چقدر قائل به زنانه شدن فضای شهری است و به چه میزان این آسیب‌ها را شناسایی کرده است؟، گفت: در این موضوع فعالیت کمی صورت گرفته است. وقتی مصوبات شورای شهر در دوره‌های قبل را مطالعه کردم، دیدم کارها به صورت تخصصی انجام نشده است، مثلاً اینکه یک کارگروه تخصصی در شورای شهر شکل بگیرد که در آن علاوه بر مدیران شهرداری و نماینده مردم در شورای شهر، فعالین زن حضور داشته باشند. ما در جامعه در حوزه‌های مختلف فعالان زن زیادی داریم. عرصه برای دعوت از این زنان فراهم نبوده است تا این افراد حداقل نظر مشورتی خود را برای تصمیم‌سازی‌ها ارائه دهند و بنابراین وقتی مسئله‌ای طرح نشود، چاره‌جویی هم برای آن صورت نخواهد گرفت و براساس سلیقه و احساسات یک لحظه یک جرقه به ذهن می‌رسد که مثلاً چقدر خوب است چیزی به عنوان شهربانو داشته باشیم. اما باید دید این شهربانو بایستی چگونه باشد و چه مواردی در آن ارائه شود و نظر اندیشمندان حوزه زنان را جویا شویم، ولی متأسفانه اینچنین نبوده است.

لازم است یک مرکز مطالعاتی زنان در شورای شهر داشته باشیم
این عضو شورای شهر افزود: باید یک مرکز مطالعاتی زنان در خود شورای شهر داشته باشیم که نداریم. مرکز مطالعات شهرداری هم همیشه در خروجی‌هایش می‌خواهد نشان‌گر عملکرد خود مدیریت شهری باشد که به نظر من نمی‌شود خیلی به آنها استناد کرد. تنها کاری که در کمیته اجتماعی شورای شهر کردم این بود که این کارگروه تخصصی را ایجاد و با زنان فعال در حوزه‌های مختلف که بیرون از شورا هستند پل ارتباطی برقرار می‌کنم. تعامل با زنان مجلس هم خیلی سخت است.

جای خالی مجمعی تحت عنوان مجمع زنان تصمیم‌ساز در ایران
وی درخصوص توانایی حل مشکلات در فضای شهری گفت: بخشی از حل این مشکلات باز به دستگاه‌های دولتی برمی‌گردد که آنها باید نقش‌آفرینی کنند. ارتباطمان با دولت و مشاورین وزرا خوب بوده است، ولی آنها هم دانش جامعی راجع به مسئله زنان ندارند. وقتی این موارد را مطالعه کردم دیدم وجود یک مجمع تحت عنوان "مجمع زنان تصمیم‌ساز" در ایران خالی است؛ یعنی ما هر کدام گوشه‌ای می‌نشینیم و برای خودمان کار می‌کنیم. مثلاً در زنی ریاست جمهوری کار می‌کند، مجلس برای خودش زنان مجلس درست کرده و کار می‌کند، مشاور وزیر داخل بخش مربوط به خود و اتاق بازرگانی برای خود و .... و هیچ‌کدام هم تعاملی باهم ندارند، دانسته‌هایشان را روی‌هم نمی‌گذارند، هم‌افزایی نیز اتفاق نمی‌افتد و در نهایت کار جزیره‌ای روی می‌دهد.

دانشور با تأکید مجدد بر اینکه باید مجمعی درست کرد که زنان تصمیم‌ساز در عرصه‌های مختلف دور هم جمع بشوند، گفت: اگر من در شورای شهر درخصوص آسیب‌های اجتماعی زنان کار می‌کنم، قطعاً در نهاد ریاست‌جمهوری نیز این موضوع کار می‌شود، در مجلس هم همین‌طور؛ چرا ما موازی‌کاری می‌کنیم؟ بیاییم مسائل‌مان را روی هم بریزیم و هرکدام در جایگاه خودمان حرف بزنیم. جایگاه من شورای شهر است، راجع به آسیب‌های زنان در آن جایگاه حرف بزنم؛ کسی که در مجلس است همین‌طور؛ کسی که در نهاد ریاست‌جمهوری است همچنین. واقعیت ماجرا این است که بودجه‌ای که در دست شهرداری است، به نسبت بقیه مراکز خیلی بیشتر است. بودجه معاونت امور زنان آن‌طور که من می‌دانم 8 میلیارد تومان است که مربوط به کل کشور می‌شود، اما بودجه امور زنان در شهرداری تهران، امسال 10 میلیارد و در زنان آسیب‌دیده حدود 7 میلیارد است؛ یعنی جمعاً 17 میلیارد.



نادری در ادامه در این خصوص بیان داشت: به نظر می‌رسد بایستی یک مسئله را به صورت کلی در مدیریت مسائل زنان مطرح کرد و آن اینکه نگاه به زن به عنوان پرچم هویتی است که علاوه بر ایران در کل دنیا انعکاس پیدا می‌کند و همین این نگاه باعث می‌شود که تمام مسائل زنان تحت‌الشعاع این مسئله قرار بگیرند و قطبی‌سازی‌های مختلف صورت پذیرد. در نگاه هویتی، یعنی به عنوان پرچم هویتی؛ نگاه ریاست‌جمهوری به زنان به یک خانه است، نگاه شهرداری به یک خانه دیگر و ... نگاه شما به عنوان NGO به خانه دیگر است و اینها به اندازه‌ای قطبی شدند و مواضعشان از مواضع اجتماعی به سیاسی تبدیل شد که دیگر قابلیت تبادل نظر را از دست دادند.

دانشور نیز تصریح کرد: در شهرداری نیروهای خوب و متخصص و تحصیل‌کرده وجود دارد، ولی سریع انگیزه خود را از دست می‌دهند و به نیروهای فاقد انگیزه برای تلاش و خلاقیت تبدیل می شوند. برعکس در NGOها افراد فعالی داریم که بدون هیچ امکاناتی تلاش می‌کنند.

NGOها در زمان‌های مختلف تحت‌تأثیر سیاست‌های انقباضی و انبساطی دولت‌ها قرار داشتند
این عضو شورای شهر درخصوص NGOهای زنان توضیح داد: ما باید زنان موفق و پیش‌رو را شناسایی کنیم. تعدادشان کم است، ولی در عرصه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی فعالیت دارند؛ باید فضایی ایجاد کینم تا آنها صحبت بکنند (رسانه‌هایی چون شما می‌توانند این کار را بکنند)؛ پایداری، استقامت، حرکت رو به جلویشان را بگویند و الگویی بشوند برای دختران، فارغ‌التحصیلان و جوانت‌رها که بدانند علی‌رغم فشارهای بیرونی، می‌توان باقی ماند و حرکت رو به جلو و توأم با اصلاحات داشت.

امنیت زنان در فضای شهری به گونه‌های مختلف سلب می‌شود
نادری درخصوص امنیت زنان در فضاهای شهری گفت: امنیت زنان در فضای شهری به گونه‌های مختلف سلب می‌شود. امنیت زنان در شهر دو بعد دارد: یک بعد امنیتی است که به لحاظ فیزیکی شاهد آن هستیم و بعد دیگر برساخت اعتماد است؛ یعنی چیزی که منجر می‌شود شما در یک فضا این امکان را پیدا کنید که وارد شده و عامل اجتماعی باشید و مشارکت کنید. به عنوان مثال در وسایل حمل و نقل عمومی برای زنان در شهر، به خصوص از ساعت خاصی به بعد، مسئله امنیت مطرح می‌شود. یعنی شما از 9 شب به بعد خطوط اتوبوس ندارید و زنان در همان ساعت نیاز به اتوبوس دارند و شهر ممکن است ناامن شود.

وی با اشاره به طراحی فضای شهری گفت: مثلاً این یک اصل اثبات‌شده است که وقتی نور را داخل شهر و فضای شهری زیاد کنید، خود به خود امنیت شهری را افزایش می‌دهید. یا اینکه مکان‌های شهر را انسانی‌تر کنید؛ به عنوان مثال از بار خیابان بکاهیدو سنگ‌فرش‌ها را افزایش دهید. پاتوق‌های شهری ایجاد کنید و مکان‌هایی برای نشستن قرار دهید. فضای سبز نه به صورتی که پارک جنگلی بزرگ درست کنیم که اتفاقاً مکان بزه بشود، بلکه پاتوق‌های محلی ایجاد کنیم. اینها همان چیزهایی است که شهرداری الان شروع کرده است. پاتوق‌های محله‌ها؛ یعنی یک فضایی مثلاً پیش‌تر پارکینگ یا زمین خالی بوده، الان چند درخت در آن کاشته‌اند و صندلی گذاشته‌اند و خانواده‌ها آنجا می‌روند. اگر پارک‌های بزرگ را نگاه کنید می‌بینید در یک‌سری از مناطق، معتاد زیاد دارند، ولی در پاتوق‌ها چنین مسائلی نیست. چون دید دارد و از محیط بیرونی اشراف دارد و دقیقاً زنان و خانواده‌ها بیشتر وارد آن فضاها شده و فضای شهر را امن‌تر می‌کنند. همچنین روابط همسایگی را با مشارکت زنان می‌توان افزایش داد. ازطرفی افزایش رنگ در شهر نیز بسیار مهم است و اینها یک‌سری تغییراتی است که به لحاظ کاربردی می‌تواند در شهر اتفاق بیفتد.

نادری درخصوص عملکرد شهرداری در بعد زیباسازی شهر اظهار داشت: به نظر من شهرداری خوب عمل کرده است. در بحث شهری و مدیریت شهری تا حدودی می‌توان این مسئله را کنترل کرد، اما لازمه آن فرهنگ‌سازی بسیار گسترده و سیاست‌گذاری متفاوت است. اینکه شما به زن‌ها می‌گویید وارد فضای اجتماعی بشوند، هویت قالبی که از آنها در فضای اجتماعی خواسته می‌شود، یک هویت مردانه است؛ به این معنی که وارد حوزه عمومی بشوید، قواعد حوزه عمومی را بپذیرید، در یک ساختار اداری قرار بگیرید و در جهت اهداف سازمان حرکت بکنید. این تجربه‌ای است متفاوت با تجربه سنتی زنان؛ یعنی تجربه کار خانه‌داری سوژگی که ما اسمش را می‌گذاریم مادری، همسری و سوژگی خانوادگی زن و این مسئله مطرح می‌شود که جسم زنانه و ظاهر زنانه مثل ظاهر مردانه در این فضا در کمترین درجه اهمیت قرار دارد؛ چراکه فضای عمومی فضایی است که ذهن در آن تعیین‌کننده است؛ یعنی شما با ذهن اندیشنده‌تان وارد می‌شوید و اینکه چطور فکر می‌کنید جایگاه شما را در اجتماع تعیین خواهد کرد.



باید فرهنگسراها، خانه‌فرهنگ‌ها و سراهای محله به تعلیم و تربیت و انتقال اخلاقیات بپردازند

در ادامه دانشور با بیان اینکه جامعه به سمت فروپاشی اخلاقی پیش می‌رود، افزود: باید فرهنگسراها، خانه‌فرهنگ‌ها و سراهای محله به تعلیم و تربیت و انتقال اخلاقیات بپردازند. سرای محلات ما متأسفانه مناسب این امور نیست. روش‌های اداری سرای محله‌ها یا مدیریت محله‌ها خوب نیست؛ ما همیشه ساختاری را ساختیم، بعد فکر کردیم حالا چه‌کار می‌خواهیم برایش بکنیم؛ درحقیقت ابتدا فکر نکردیم که سراهای محله را با چه کیفیتی بسازیم و برای آن هیچ محتوایی پیش‌بینی نکردیم. مثلاً چند تا خانم می‌آیند قلاب‌بافی می‌کنند و می‌گویند این کارآفرینی موفق است. الان هم من می‌گویم برای بحث زنان باید فکر کنیم که نیازهای زنان در برنامه‌ریزی‌ها و مبلمان شهری دیده شود. ما باید یک محفل تخصصی درست کنیم که زنان متخصص در حوزه‌های مختلف وارد شده و صحبت کنند. سیاست‌گذارها هم حضور داشته باشند. از زنان موفق نیز باید دعوت بشود. راجع به اوقات فراغت زنان و اینکه اعضای شورای شهر زنان چقدر بر حل مسائل زنان اراده دارند، باید بحث شود.

این عضو شورای شهر با بیان اینکه اوقات فراغت زنان خیلی مهم است، گفت: متأسفانه فکری برای اوقات فراغت زنان نشده است. به دلایل متعدد فعلاً تحرک جدی در این بخش نمی‌بینیم. برای زنان کارگروه تخصصی ایجاد کردیم و بیشتر روی کارآفرینی متمرکز شده‌اند. بحث اشتغالشان هم مهم است، اما زنان خیلی بیشتر به تحرکات ورزشی نیاز دارند؛ امروزه زنان انواع و اقسام بیماری‌ها را گرفته‌اند مثل استخوان‌درد و ...

وی با بیان اینکه زنان دچار بیماری های مختلفی می‌شوند گفت: مثلاً یک خانم 42- 40 ساله به انواع و اقسام بیماری‌های استخوانی مبتلا شده که علت آن عدم تحرک است.

فضاهای سرپوشیده برای زنان انگیزه ایجاد نمی‌کند
نادری نیز درخصوص اقدامات صورت‌گرفته برای پرکردن اوقات فراغت زنان بیان داشت: به نظرم بیشتر درباره جنبه تفریحی اوقات فراغت زنان برنامه‌ریزی شده و در امور ورزشی کاستی وجود دارد. در این حوزه اغلب اقدامات معطوف به ایجاد فضاهای سرپوشیده برای ورزش بانوان است که صرف ایجاد این فضاها نیز برای زنان ایجاد انگیزه نمی‌کند؛ چراکه فضای بسته‌ای همیشه هم استاندارد نیست؛ یعنی در بسیاری از فضاهای شهر می‌توانید زیرزمینی را به این منظور اختصاص بدهید، ولی به لحاظ کیفیت و سیستم تهویه و بهداشتی اصلاً مناسب نیست. این در شرایطی است که ممکن است آقایان سالن‌های پوشیده‌شان همین مسئله را داشته باشد. ولی آنها امکان این را دارند که در فضای بیرون و در پارک‌ها راحت‌تر ورزش کنند. در برخی شهرها مثل تهران، در بعضی از مناطق، ورزش‌های صبحگاهی در پارک ها باب شده است، ولی همه‌جا این‌گونه نیست. به نظر من اگر شهرداری‌ها یک‌سری مکان‌های سرباز را برای ورزش زنان اختصاص بدهند، باعث می‌شود که بسیاری از بیماری‌ها و مسائلی که ناشی از عدم تحرک و عدم ورزش است، در زنان کاهش پیدا کند.

(در همین زمینه: شادابي زنان زير سايه امكانات دولتي، خصوصي يا خدادادي؟)



ویژگی‌ها و مختصات هر منطقه در تعریف فعالیت‌های فرهنگی، فراغتی در نظر گرفته ‌شود
وی ادامه داد: فعالیت‌هایی که در تمام نهادهای شهری تعریف می‌شود یک برنامه کلی است بدون آنکه نیاز آن منطقه برای فعالیت‌های تفریحی و فراغتی در نظر گرفته شود. اصلاً توجه نمی‌شود که زنان این منطقه مثلاً به موسیقی علاقه دارند یا به قلاب‌بافی و یا به نقد فیلم و یا به کلاس نقاشی. این مسئله را به صورت خاص‌تر در فضاهای شهربانو تجربه کرده‌ام. مثلاً برنامه‌هایی در شهربانو منطقه 14 وجود داشت که همان برنامه‌ها برای منطقه 1 و 2 نیز اجرا می‌شد؛ در صورتی‌که نیازها کاملاً متفاوت است و این کار باعث می‌شود که فعالیت‌های شهرداری در یک‌سری از مناطق بسیار مورد استقبال قرار بگیرد و در بعضی مناطق استقبال نشود. مثلاً شهربانو منطقه 2 سعادت‌آباد در پارکی به نام پارک شقایق است؛ سالن ورزشی خوبی هم داخل شهربانو دارند، ولی صبح که من رفته بودم، دیدم خانم‌ها در پارک ورزش می‌کنند و پایشان را در شهربانو نمی‌گذارند؛ چراکه نتوانسته‌اند با صنف کاری که شهربانو در آن منطقه انجام می‌دهد ارتباط برقرار کنند. شهرداری هم نتوانسته است با مردم آن منطقه ارتباط برقرار کند. اما همین برنامه‌ها در منطقه دیگری که به لحاظ فرهنگی با این منطقه متفاوت است، اجرا شده و بسیار جواب‌گو است. به نظر من ویژگی‌ها و مختصات هر منطقه باید در تعریف فعالیت‌های فرهنگی، فراغتی در مدیریت شهری برای بانوان در نظر گرفته شود. ضمن اینکه فعالیت‌های فراغتی بهتر است به سمتی حرکت کند که زنان را برای حضور فعال‌تر در عرصه‌های مختلف اجتماعی و فعالیت‌هایی که ذهن زنان را تحلیلی‌تر می‌کند، پیش رود و اجازه ورود به مسائل و دغدغه‌های اجتماعی را به آنها دهد.

وقتی محصول فرهنگی مناسبی به زن ندهید، او صبح تا شب به دنبال کانال‌های ماهواره‌ای خواهد رفت
این پژوهشگر حوزه زنان در انتها خاطرنشان کرد: در حال حاضر بسیاری از زنان خانه‌دار، افراد درس‌خوانده‌ای هستند. بالاخره از زنانی که دانشگاه‌ها رفته‌اند، درصد بالایی نتوانسته‌اند کار پیدا کنند و یک عده نیز به خاطر بچه و .. ترجیح دادند در خانه باشند؛ لذا زن خانه‌دار امروز را نباید با زن خانه‌دار 20 سال پیش یکی بدانیم. اگر علایق این زن در این مکان‌های امن اقناع نشود، می‌رود به سمت اینکه از جای دیگری تأمین بشود و اشتباه تأمین خواهد شد. وقتی شما محصول فرهنگی مناسبی به این زن ندهید، او صبح تا شب به دنبال کانال‌های ماهواره‌ای خواهد رفت. مسئله‌ای که وجود دارد این است که نیازسنجی نمی‌شود و برنامه‌های قالبی برای زنان ارائه می‌شود که در جهت رشد شخصیت اجتماعی آنها نیست.

انتهای پیام/ 930609

مطالب مرتبط :
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۱
انتشار یافته: ۱
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۰۲ - ۱۳۹۳/۰۷/۲۷
0
0
گزارش سرکارخانم نادری درمورد عدم استقبال بانوان از سالن ورزش شهربانو منطقه 2 اشاره نموده بودند کاملا عکس این موضوع رابنده به جرات می تونم عرض کنم که استقبال بانوان ازسالن ورزش بیشترین استقبال را داشتند.
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار