پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۱۶۶۱۶
تاریخ انتشار: ۰۲ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۹:۰۸
زهرا رازیانی
انسان ها موجوداتی اجتماعی هستند. نیازهای خود را نمی توانند به تنهایی برآورده کنند. نانوایی نان ما را پخت میکند، خیاط ها لباس های ما را می دوزند و ما نیز بخشی از نیازهای جامعه را برآورده می کنیم. در نتیجه انسان ها برای زیست مسالمت آمیز به یکدیگر نیاز دارند.

وقتی کلان به جوامع بنگریم، می بینیم همین اتفاق و داد و ستدی که میان شهروندان یک شهر برای زیستن در جریان است؛ میان کشورها و جوامع هم جاری است. جوامع مختلف برای زیستن نیز به یکدیگر نیازمندند. زیست مسالمت آمیز نیازمند روابط مسالمت آمیز است.

کشوری که بسیاری از نیازهای خود را به وسیله دیگران تأمین می کند. وقتی این روابط مسالمت آمیز به هم می ریزد و کشورهایی به خاطر زورگویی و یا دلایل دیگر، برای تحمیل مواضع خود از این داد و ستد به عنوان ابزاری برای فشار استفاده می کنند ودر نتیجه اقتصادی که مبتنی بر یک داد و ستد بوده است، به هم ریخته است و باید فکری نو کرد و طرحی نو درانداخت. در این شرایط است که اقتصاد مقاومتی معنا پیدا می کند.

نخستین راه مقابله ای که به ذهن می رسد تلاش برای خودکفایی در ضروری ترین لوازم زندگی است. یعنی باید وسایل و مایحتاج زندگی را دسته بندی کرد. از ضروری ترین ها شروع کرد و سعی کرد به خودکفایی رسید. فرض کنید ما کشوری باشیم که غذایمان وارداتی است و در این زمینه محتاج بیگانه هستیم. این کشور در برابر کشوری که در تهیه غذا خودکفاست و تنها تکنولوژی های پیشرفته اش وارداتی است، آسیب پذیر تر است.

کمک به تولید ملی و در نتیجه خودکفایی تنها وظیفه دولتمردان و صاحبان صنایع نیست. مردم مصر‌ف‌کننده هم در این شرایط وظیفه دارند. این احتمال وجود دارد که در برخی محصولات، ساخته های ملی از ساخته های خارجی کیفیتی پایین تر داشته باشد، اما توجه به آن و حمایت از آن راه را برای پیشرفت و رسیدن به دیگران مهیا می کند.

نکته دیگر که باید توجه کرد، کم کردن هزینه ها در این شرایط است. کم کردن هزینه لزوماً به معنای ریاضت کشیدن نیست. اگر به زندگی جاری خود نگاه کنیم، می‌توان مواردی را مشاهده کرد، که نیازی به خرج کردن برای آن نیست و بودن یا نبودن آن تفاوتی در زندگی ایجاد نمی‌کند. پرهیز از تجملات و دوری کردن از وسایلی که نیازی را بر طرف نمی کنند، امری ضروری در اقتصاد مقاومتی است. از دیگر راه‌های کم کردن هزینه، پرهیز از اسراف است.  این اسراف می‌تواند در همه مخارج باشد. از مصرف آب تا برق و هزینه کردن برای تجملات. به علاوه اینکه خود تولید ملی نوعی کم کردن هزینه است.

همین پیشنهادها را می‌توان در اقتصاد خانه عملی کرد. تلاش برای خودکفایی و پرهیز از تجملات و اسراف اگر در خانه انجام شود، کمک شایانی به اقتصاد خانواده است.

زنان خانه‌دار می‌توانند با آموختن هنرها و فنون مختلف، بخشی از نیازها را خود تأمین کنند. خیلی روشن است که هزینه‌ غذایی که در خانه پخت می‌شود، بسیار کمتر از هزینه‌ خرید همان غذا از رستوران است. حتی می‌توان با خرید مواد اولیه دیگر هزینه‌ تولید و ساخت و سود فروشنده را پرداخت نکرد. ترشی‌ها و شورها و ربّ و آب‌میوه‌ها از این دست هستند.

هم‌چنین آموختن هنرهایی مانند خیاطی و بافتنی و غیره می‌تواند خانواده را در زمینه پوشاک خودکفا کند. وقتی لباس در خانه تولید شود، علاوه بر اینکه پارچه و دوختش به دل‌خواه است، هزینه دوخت خیاط و فروش مغازه‌دار حذف می‌شود.

تلاش برای تولید در خانه، صرفا ً یک اتفاق اقتصادی نیست. مطمئناً برای فرزندان آموزش به دنبال دارد. بچه‌ها دوست دارند مانند والدینشان باشند. دوست دارند هنرها و دانسته‌‌هاشان را یاد بگیرند. بازی‌شان را رها می‌کنند و کنار مادر می‌نشینند و بافتنی‌کردن و خیاطی‌کردنش را نگاه می‌کنند.

حتی این نکته را باید بگوییم که بخش عمده‌ای از هزینه خانه، مربوط به بچه‌هاست. لباس‌شان، اسباب‌بازی‌شان و حتی خود بازی‌هایشان. وقتی ما برای فرزند خود عروسک بسازیم و او مرحله به مرحله تولید و تولد این عروسک را مشاهده ‌کند و زحمت و رنج پشت ساختش را ببیند؛ عروسک را بیشتر دوست خواهد داشت. تجربه شخصی من می‌گوید بچه‌ها حتی قایق کاغذی ساخت پدرشان را بیشتر دوست دارند تا یک وسیله که از مغازه اسباب‌بازی‌فروشی خریده‌اند.

انتهای پیام/ 930610
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: