پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۳۳۲۵۱
تاریخ انتشار: ۲۳ فروردين ۱۳۹۶ - ۱۵:۳۰
وفات حضرت زینب (س)؛
طبق برخی نقل‌ها، به‌دلیل فعالیت‌های حضرت زینب (س) برضد دستگاه خلافت یزیدی و افشاگری‌ها، روشنگری‌ها و پیام‌رسانی قیام امام حسین (ع)، حاکم مدینه به یزید نامه نوشت و در آن ذکر کرد که زینب (س) مدینه را برعلیه تو می‌شوراند و حکومت تو را تباه می‌کند. به‌همین دلیل حضرت را به مصر تبعید کردند و چیزی از حضورشان در آن‌جا نگذشته بود که فوت کردند و همان‌جا نیز دفن شدند.


در تاریخ ولادت عقیله بنی‌هاشم اختلاف است، اما زمانی که به دنیا آمد همه منتظر شدند تا پیامبر از سفر بازگردد.‌ کسی برای نام‌گذاری‌اش بر پیامبر سبقت نگرفت؛ حتی علی (ع). سال ششم هجری بود. وقتی پیامبر از سفر بازگشت،‌ پیامبر هم بر نام‌گذاری فرزند فاطمه بر خدا سبقت نگرفت. نام «زینب» در لوح محفوظ خدا نگاشته شده بود.


نام زینب
زینب (س) که به دنیا آمد، پیامبر (ص) به زهرای‌‌مرضیه (س) فرمود: دخترم! دخترت را که تازه متولد شده برای من بیاور. آن‌گاه کودک را مقابل صورت گرفت و با صدای بلند گریست؛ چندان‌که اشک بر محاسن شریفش جاری شد. زهرای‌مرضیه (س) علت گریه پدر را که پرسیدند. ‌حضرت فرمودند: دخترم! بدان که بعد از تو و من این دختر دچار بلاهای بسیار می‌شود و مصیبت‌های گوناگون و بلاهای رنگارنگ به روی او روی می آورد.


ام‌المصائب
زینب کبری در طول حیاتش، مصیبت کم ندیده است؛ مصيبت درگذشت جدش پيامبر خدا (ص)، مصيبت درگذشت مادرش زهرا (س) و مصيبت و محنت‌هاي پدرش اميرمؤمنان علي‏ (ع) و کشته‌شدن او و شهادت برادرش حسن‏ (ه) و... را شاهد بوده است و پس از شهادت امام حسين‏ (ع)، از کربلا به اسارت برده شد.


پیام‌آور کربلا را عقیله، زن یکتا و ارجمند نامیده‌اند؛ صدیقه الصغری خوانده‌اند؛ کامله و... گفته‌اند؛ اما بعد از واقعه عاشورا آن‌چه شرح حالشان بود «ام المصائب» بود.

محدثه و معلمه
ایشان، پنج یا شش سال بیشتر مادر ندیدند، اما با وجود این مدت کم، از مادر نقل حدیث کرده‌اند و چند تن از تاريخ‌نويسان و محدثين سند خطبه‏ «فدک» را از این بانوي بزرگوار نقل کرده‌اند.

در مدت خلافت اميرالمؤمنين (ع) در کوفه، زينب (س) به ارشاد و تعليم زنان اشتغال داشت و نقل شده است که زينب (س) در کوفه مجلس درسي براي زن‌ها تشکيل داد و براي آن‌ها قرآن را تفسير می‌کرد.


شاید به استناد همین شواهد است که امام سجاد (ع)، پس از واقعه عاشورا و در جریان خطابه‌خوانی حضرت، برای آرام‌کردنشان، ایشان را با لقب عالمه غیرمعلمه خطاب می‌کنند؛ که به قدری بلند و بزرگ است که برخی بزرگان از آن استفاده علم لدنی می‌کنند و می‌گویند از همان علمی که حضرت زهرا (س) داشت، ایشان هم بهره‌مند بودند.

ازدواج با عبدالله بن جعفر
عقیله بنی‌هاشم با پسرعموى خود عبدالله بن جعفر، که از شخصيت‌هاي مشهور اسلام و از سخاوت‌مندان معروف است، ازدواج كرد و ثمره این ازدواج فرزندانى بود كه دو تن از آن‌ها، محمد و عون، در كربلا، در ركاب اباعبدالله الحسین (ع) به ‏شهادت رسیدند. اما آن‌چه نباید از نظر دور داشت، شایعات و خرافات و داستان‌هایی است که در مورد ماجرای ازدواج حضرت و شرط ضمن عقد ایشان نقل می‌شود، که حضرت زینب با عبدلله بن جعفر شرط می‌کنند که هرکجا امام حسین رفتند ایشان هم کنارشان باشند. ماجرایی که حتی در منابع قرن سیزدهم و منابع ضعیف هم، هیچ سند و شاهدی برای آن وجود ندارد.


کربلای عاشورا
بهترين جلوه‌گاه براي شناخت شخصيت وجودي زينب (س) همان سفر تاريخي کربلا، واقعه روز عاشورا و ماجرای اسارت است.

زینب را می‌توان در شب عاشورا، هنگام دعا و نماز و شب و گفتگو با امامش شناخت. زینب را می‌توان در هنگام راهی‌کردن فرزندانش محمد و عون، به میدان نبرد، شناخت. زینب را می‌توان در یاری برادر برای دفن شهدا شناخت. زینب را می‌توان در پشت برادر بودن،‌ در مصائب پیاپی او شناخت. زینب را می‌توان بر تل زینبیه شناخت. زینب را می‌توان در مدیریت اسرا و مراقبت از آن‌ها شناخت و زینب را می‌توان در ورودی کوفه و شام و کاخ یزید شناخت؛ چراکه زینب است و بلاغت حیدری‌اش، زینب است و استدلال زهرایی‌اش، زینب است و حماسه‌سازی حسینی‌اش، زینب است و صبر حسنی‌اش. 


هیچ زنی به اندازه حضرت زینب (س) در کربلا نامش برده نشده و مورد هم‌دردی و هم‌فکری با امام (ع) قرار نگرفته است. امام حسین (ع) از اولین لحظات ورود به کربلا، طرف سخنشان با حضرت زینب است. حضرت زینب چاه درددل امام حسین بودند. و امام حسین حتی ایشان را در تصمیمات خود شریک می‌گرداند و درمیان می‌گذارد. ایشان سه مشخصه داشتند که در کربلا بسیار حائز اهمیت است؛ یکی احساس مسئولیت و حضور در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی و دفاع از حقانیت و امامت است، 

دوم، این‌که قرائن نشان می‌دهد تا وقتی حضرت پایشان به اسارت کشیده نشده بود، گاهی بی‌تابی می‌کردند، ولی بعد از اسارت بی‌تابی و شیون کمتری از حضرت می‌بینیم؛ که گویا احساس می‌کند آبروی اسلام و امام حسین (ع) الان به ایشان بسته است و باید جواب‌های کوبنده‌ای به یزید بدهند. حضرت زینب به اعتقاد برخی مورخین آن‌قدر ذوعقل بوده که تماماً احساسات خود را کنترل کرده و فقط به دنبال این بود که شهر به شهر حقانیت امام حسین (ع) را یادآوری کند. 

سوم، رشادت و شجاعت حضرت است که در خطبه‌های متعدد خود را نشان می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که تاریخ‌نگاران معتقدند این رشادت و شجاعت باعث شد قیام‌های بعد از عاشورا شکل بگیرد. مثل قیام توابین، مختار و ... انقدر ایشان در مدینه دست به افشاگری زد که مردم بیدار شدند. مهم‌ترین عامل بیداری مردم افشاگری‌های حضرت زینب (س) بود. بنابراین نقش سیاسی و اجتماعی حضرت زینب ملاک است.


رحلت ام‌المصائب
طبق برخی نقل‌ها، به‌دلیل فعالیت‌های حضرت زینب (س) برضد دستگاه خلافت یزیدی و افشاگری‌ها، روشنگری‌ها و پیام‌رسانی قیام امام حسین (ع)، حاکم مدینه به یزید نامه نوشت و در آن ذکر کرد که زینب (س) مدینه را برعلیه تو می‌شوراند و حکومت تو را تباه می‌کند. به‌همین دلیل حضرت را به مصر تبعید کردند و چیزی از حضورشان در آن‌جا نگذشته بود که فوت کردند و همان‌جا نیز دفن شدند.


زینب سلام‌الله را بیشتر بشناسیم
کتبی که در شرح عظمت این بانوی بزرگ نگاشته شده، فراوان نیست، اما قابل تأمل است؛ نگاهی به آن‌ها ما را بیش از گذشته با زندگانی این بانوی بزرگ و ابعاد وجودی ایشان آشنا خواهد ساخت و ما را در مسیر الگوسازی صحیح از ایشان قرار خواهد داد؛ تنها باید خواند و فهمید و بیشتر آشنا شد.


انتهای پیام/ 930623


ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار