پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۳۸۴۱۱
تاریخ انتشار: ۱۸ مهر ۱۳۹۶ - ۱۰:۰۰
مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد پرونده قاچاق جنسی زنان و دختران در کانادا به‌جای محوریت قاچاق، موضوع را در قالب روسپیگری پی‌گیری می‌کند تا نسبت به مسؤولیت و ورود دولت به موضوع، حساسیت ایجاد نشود.


روز جهانی کودک دختر از سال ۲۰۱۲ توسط سازمان ملل متحد به‌عنوان یک مناسبت جهانی معرفی شد و طی این سال‌ها شاهد بزرگداشت این روز با شعارهای مختلفی در کشورهای مختلف و از سوی سازمان‌های بین‌المللی بوده‌ایم. در سال ۲۰۱۳ در این روز بیش از 2 هزار مراسم بزرگداشت برگزار شده است. شعار ۲۰۱۷ این روز «توانمندسازی دختران:‌ اقدامات فوریتی و افزایش استقامت» است.

به گزارش مهرخانه، یک میلیارد و یک میلیون دختر در سرتاسر جهان وجود دارد و به‌عنوان بخش قابل توجهی از جمعیت زنان که در سال‌های اخیر توجه سازمان‌های بین‌المللی و جامعه مدنی را به خود مشغول داشته، این دختران نیز می‌توانند سوژه مهمی در رویه‌ها و سازوکارهای این سازمان‌ها باشند.

به‌عنوان مثال، در سال ۲۰۱۶ شعار سازمان ملل برای این روز «پیشرفت دختران: پیشرفت اهداف» بود؛ در اشاره به تصادم بزرگداشت این سال به‌عنوان سالی که سند توسعه پایدار ۲۰۳۰ در سازمان ملل مورد رأی‌گیری اعضاء قرار گرفت. بند پنجم این سند به وضعیت زنان و دختران به‌طور خاص اشاره دارد و مورد بررسی‌های انتقادی فراوانی در کشورهای اسلامی قرار گرفته است.

دیگر شعارهای این روز در سال‌های مختلف عبارتند از:‌ پایان دادن به ازدواج کودکان (۲۰۱۲)، نوآوری برای آموزش دختران (۲۰۱۳)، توانمندسازی دختران نوجوان: مبارزه با چرخه خشونت (۲۰۱۴)، قدرت دختران نوجوان: افق ۲۰۳۰ (۲۰۱۵)، پیشرفت دختران: پیشرفت اهداف (۲۰۱۶) و توانمندسازی دختران:‌ اقدامات فوریتی و افزایش استقامت (۲۰۱۷).

دلیل شعار سال جاری این روز آن است که جهان در ۲۰۱۶ شاهد خشونت‌های فراوان در مناطق مختلف، به‌خصوص مسلمان‌نشین بوده، و زنان و دختران در این میان بخش آسیب‌پذیر قربانیان این خشونت‌ها بوده‌اند. در این سال ۵۳۵ میلیون کودک شاهد جنگ، بیماری‌های مسری، و بلایای طبیعی بوده‌ و ۵۰ میلیون کودک سرگردان در کوچ‌های دسته‌جمعی بوده‌اند که نیمی از آن‌ها ناخواسته و اجباری بوده است.

در نگاه اول، رسیدگی به موضوع دختران در سطح جهانی ایده‌ای انسان‌دوستانه و ملاطفت‌آمیز به‌نظر می‌رسد و این ذهنیت را ایجاد می‌کند که سازمان‌های بین‌المللی متعددی در حال رسیدگی تخصصی به مسایل مبتلابه دختران هستند. اما با نگاهی به روند بزرگداشت این روز به‌نظر می‌رسد علی‌رغم شعارهای متنوع این روز در سال‌های مختلف، نهاد زنان سازمان ملل -و دیگر فعالان فرهنگی عرصه بین‌المللی به پیروی از آن- هر ساله روز جهانی دختر را تنها با شعار اولین سال آن، یعنی «پایان دادن به ازدواج کودکان» برگزار کرده و به ارائه آمارها و تحلیل‌های نخ‌نماشده این موضوع می‌پردازند.

نهاد زنان سازمان ملل در سال ۲۰۱۶ در این روز به‌جای پرداختن به ابعاد مختلف پیشرفت دختران که شعار این سال اعلام کرده بود، اعلام کرد که یک‌سوم دختران در کشورهای در حال توسعه قبل از سن ۱۸ سالگی ازدواج می‌کنند و این امر را تهدیدی برای آموزش، آزادی، سلامت، و رشد جسمانی و روانی این دختران تا رسیدن به زنانگی قلمداد کرده و آن را معارض با اهداف توسعه هزاره عنوان کرد. این در حالی است که موضوع حداقلِ سن ازدواج دختران (و پسران) امری فرهنگی و در هم تنیده با ریشه‌های تاریخی، مذهبی، و فرهنگی ملل بوده و به همین دلیل تعیین آن برعهده دولت‌ها گذارده شده است.

نگاهی به خاستگاه‌های روز جهانی کودک دختر نشان می‌دهد این روز اولین‌بار از سوی یک سازمان‌ مردم‌نهاد کانادایی با هدف بهبود تغذیه کودکان دختر در اجتماعات و کشورهای محرومیت‌زده به دولت کانادا پیشنهاد شده و در نهایت در سال ۲۰۱۱ توسط رونا آمبروز، وزیر امور زنان کانادا، در قالب قطعنامه‌ای به سازمان ملل پیشنهاد و تصویب شده است.

گذشته از این‌که این قطعنامه در این سال‌ها چه میزان به روح اولیه این مناسبت که ایجاد تساوی در دسترسی دختران جوامع و اجتماعات حاشیه‌ای به منابع غذایی است وفادار مانده، به‌نظر می‌رسد خاستگاه اولیه این مناسبت نیز قابل تأمل است. کانادا به‌عنوان کشوری این قطعنامه را از بهانه‌ای برای توزیع مناسب محصولات غذایی به سازوکاری بین‌المللی برای تعدی فرهنگی به کشورهای اسلامی پیشنهاد کرده است که خود نزدیک به چهار دهه است که متهم به کوتاهی در رسیدگی به پرونده قاچاق جنسی و قتل عام زنان و دختران سرخپوست است.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد پرونده قاچاق جنسی زنان و دختران در کانادا به‌جای محوریت قاچاق، موضوع را در قالب روسپیگری پی‌گیری می‌کند تا نسبت به مسؤولیت و ورود دولت به موضوع، حساسیت ایجاد نشود. آنوپریا سثی نویسنده این مطالعه معتقد است سیاست‌های دولت کانادا به‌جای اتخاذ رویکرد کلان، مسایل اجتماعی را به چند موضوع خشونت، فقر، بهداشت و سیستم جزا محدود کرده است و این تفکیک حیطه‌ها مانع از ایجاد درک مناسب از وضعیت زنان و دختران سرخپوست می‌شود.

در سال ۲۰۱۴، استیو پنی در کندیَن‌پرس عنوان کرد زنان و دختران سرخپوست به این دلیل قربانی قاچاق جنسی هستند که بیش از دیگر اقلیت‌ها با فقر، اعتیاد، و عوارض ذهنی دست به گریبان‌اند. در ۲۰۱۶، روزنامه گاردین به نقل از دولت کانادا اعلام کرد تعداد قربانیان قاچاق و قتل در پرونده معروف زنان و دختران سرخپوست بسیار بیشتر از آمار اعلامی ۱۲۰۰ نفر بوده و به ۴۰۰۰ هزار تن می‌رسد.

روشن است که ارائه قطعنامه‌ برای بزرگداشت روز کودکان دختر به سازمان ملل از سوی دولتی که پرونده‌ای با عمر حداقل سه دهه در زمینه قاچاق جنسی و قتل زنان و دختران بومی خود دارد، در وهله اول می‌باید ناظر بر رسیدگی کامل و مناسب به پرونده‌های مشابه باشد، اما تأکید همیشگی دولت‌های غربی بر موضوع «آزادی» و «آموزش» و پیوند دادن این مفاهیم با رویکردهای مورد مناقشه‌ای همچون سن ازدواج، تنها دستاورد این مناسبت طی سال‌های کم‌شمار پیدایش این روز بوده است.

علاوه‌براین، باتوجه به عدم پایبندی عملی سازمان‌های مختلف به شعارهای اعلامی این روز در سال‌های گذشته و تمرکز غیرمنطقی بر موضوع سن ازدواج به‌منظور ایجاد فشار بر کشورهای مسلمان، هرگونه امیدواری نسبت به رسیدگی این سازمان‌ها به موضوعات مهم بشری نظیر کشتار ۱۳۳۲ کودک یمنی در حمله نظامی عربستان و بمباران ۳۸ مدرسه در این کشور، ساده‌انگارانه است.

طبق اعلام یونیسف، نیم میلیون کودک یمنی در وضعیت حاد سوءتغذیه در اثر حمله نظامی و ۳ و نیم میلیون کودک و زن باردار یمنی گرفتار سوءتغذیه مزمن هستند. ۲ میلیون کودک یمنی قادر به حضور در مدرسه نیستند و ۷۰۰ هزار یمنی با وبا دست و پنجه نرم می‌کنند که از این تعداد، نیمی کودک هستند. نیویورک‌تایمز اعلام کرد از ۱۴۴۰ مدرسه یمن، ۱۲۰۰ مدرسه در اثر معوقات حقوقی معلمین بسته شده‌اند و وضعیت جنگ عامل تشدید ازدواج کودکان دختر به‌دلیل ناتوانی خانواده‌ها در تغذیه آن‌ها بوده است.

در میانمار، تنها از ابتدای ماه اون تاکنون نیم میلیون مسلمان روهینگیایی که ۲۴ هزار تن آن را کودکان تشکیل می‌دهند، آواره شده‌اند. یونیسف اعلام کرده است این کودکان در وضعیت حاد تغذیه، آب سالم و سرپناه به‌سر می‌برند. سازمان ملل و زیرشاخه‌های آن مانند یونیسف و سازمان بهداشت جهانی سرگرم ارائه آمار مربوط به نصب شیر آب تصفیه و کیت‌های بهداشتی برای جمعیت فزآینده کودکان آواره روهینگیایی هستند؛ در حالی‌که ادعای آن‌ها این است که از میان بیش از ۷ هزار کودک روهینگیایی مورد آزمایش، تنها ۱۱۷ کودک سوءتغذیه حاد دارند!

طبق تخمین یونیسف، رسیدگی به وضعیت یمن و سامان دادن به خانواده‌های آواره و جنگ‌زده یمنی نیازمند کمک 236.6 میلیارد دلاری دولت‌هاست و دور از انتظار نیست که این کشورها به‌عنوان حامیان مالی و پدرخواندگان سازمان ملل برای فرار از چنین هزینه‌هایی بار دیگر تأکید را از مصائب واقعی بشریت برداشته و تحلیل‌های مکرر خود را بر موضوع سن ازوداج متمرکز کنند. اتحاد دولت‌های غربی با حکومت وهابی عربستان و خودداری از ورود به جنگ فرقه‌ای وهابی‌ها با شیعیان یمن و همچنین حمایت پشت پرده از نسل‌کشی مسلمانان روهینگیا از سوی بوداییان تندرو نیز دیگر عامل ناامیدی نسبت به رسیدگی مناسب به وضعیت بشری در یمن و میانمار در روز جهانی کودکان دختر است.

انتهای پیام/ 900802

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار
پربازدیدترین