پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۳۸۵۹۰
تاریخ انتشار: ۲۴ مهر ۱۳۹۶ - ۱۲:۱۳
روز ملی پارالمپیک؛
گفت‌و‌گو با راضیه شیرمحمدی، کماندار پارالمپیکی کشور


راضیه شیرمحمدی، کماندار پارالمپیکی کشور است که با 40 سال سن توانسته مدال‌های رنگارنگی برای کشورمان در مسابقات تیر و کمان کسب کند. البته او پیش از این در رشته‌های دیگری هم تجربه‌هایی را داشته اما به دلایلی در نهایت تیر و کمان را به‌عنوان رشته اصلی خود انتخاب کرده است. شیرمحمدی در بازی‌های پارآسیایی گوانگجو در ماده ریکرو توانست مدال طلا کسب کند. همچنین در پارالمپیک تابستانی لندن ۲۰۱۲ میلادی عضو کاروان اعزامی ایران به این رقابت‌ها بود و توانست در مسابقات تیمی، در کنار زهرا نعمتی و زهرا جوانمرد با پیروزی بر تیم ملی ایتالیا به عنوان سوم و نشان برنز دست یابد. پس از مدتی شیرمحمدی از صحنه ورزش حرفه‌ای کنار رفت و دلیل آن را رسیدگی به فرزند نوزاد خود عنوان کرد. اما اواخر سال 95 خبر بازگشتش شنیده شد و او بار دیگر کمان به دست گرفت و در رقابت‌های قهرمانی کشور عنوان دوم را در بخش کامپوند به‌دست آورد. به بهانه روز ملی پارالمپیک با او همراه شدیم تا از 40 سال زندگی‌اش برایمان بگوید.


خانم شیرمحمدی! زندگی یک ورزشکار زن پارالمپیکی را توصیف کنید.
اگر بخواهم در یک جمله بگویم خیلی سخت است. اما اگر بخواهم توصیف کنم؛ در صورت متأهل و فرزنددار بودن، ورزشکار باید به امور فرزندان، همسر، خانه و ورزش خود رسیدگی کند که تلاش برای هر کدام از این‌ها چندبرابر می‌شود. چراکه در کنار مسؤولیت‌های خانواده باید وقت خود را به شکلی تنظیم کند که بتواند زمانی از روز را به تمرینات خود اختصاص دهد. این شرایط در وضعیت اردو دشوارتر می‌شود. اردوهای ما بین 10 تا 12 روز است. برخی اردوها نیز متصل به اعزام است. باید مدیریت صحیحی داشته باشیم که هم بتوانیم از یک طرف زندگی را پیش ببریم و هم بتوانیم به طور صحیح و با ذهن آرام ورزش خود را انجام دهیم.

معلولیت‌تان از چه زمانی با شما همراه بوده است؟
تقریباً یک ساله بودم که این اتفاق برایم افتاد. پدرم سرپرست مرغداری بودند و محل زندگی‌مان هم نزدیک همان مرغداری بود. یک روز که آن‌جا بودم در دستگاه مخلوط‌کن مرغداری می‌افتم. اما چگونگی وقوع این اتفاق را نمی‌دانیم. شخصی که گفته بودند از روی عمد یا تصادفی این کار را کرده است، قبول نکرده بود و بالاجبار پدر من هم گذشت کرده بودند.

جزو اولین نفرات تیم ملی والیبال نشسته بودم
از چه زمانی وارد ورزش و پس از آن ورزش حرفه‌ای شدید؟

از دوران تحصیل در مقطع راهنمایی، والیبال ایستاده کار می‌کردم؛ البته در جایی در زمین ثابت بودم. والیبال را خیلی دوست داشتم. اما در دوران دبیرستان از آن‌جایی که پروتزهای پاهایم بسیار اذیتم می‌کرد، نتوانستم به آن شکلی که دوست داشتم، بازی کنم. در این مقطع تنیس را به‌عنوان رشته ورزشی دبیرستانی انتخاب کردم. بعد از این‌که دیپلم گرفتم با خانم اسلامی، نایب‌رئیس هیأت والیبال مشهد آشنا شدم. چون علاقه خاصی به والیبال داشتم، والیبال نشسته را به من پیشنهاد دادند. این رشته را حدود سال 75 دایر کرده بودند. جزو اولین نفراتی بودم که در استان و کشور توانستم وارد این رشته و تیم ملی شوم. پس از این‌که 7 سال والیبال نشسته کار کردم، به مشکل جسمی برخوردم. زیرا هر دو پای من پروتز است و پروتز پای راستم بالای زانوست. به طور مداوم راه می‌رفتم و کمرم دچار ساییدگی شد. بالاجبار والیبال نشسته را کنار گذاشتم؛ چون باید والیبال نشسته یا پروتز بالای زانویم را کنار می‌گذاشتم اما از آن‌جایی که پروتز، مکملی در زندگی‌ام بود، مجبور به کنار گذاشتن والیبال شدم.

ورود به تیر و کمان از سال 82
نمی‌توانستم در خانه بنشینم به همین دلیل رشته‌های دیگر را امتحان کردم و از تیر و کمان خوشم آمد. از سال 82 تیر و کمان را ادامه دادم.

گویا علاقه ویژه‌ای به ورزش داشتید و ترجیح می‌دادید هرگز آن را کنار نگذارید.
دقیقاً.

خانواده در مسیری که پیش گرفته بودید، چه نقشی داشتند؟ آن‌ها هم ورزشکار هستند؟
نقش آن‌ها بیشتر حمایتی بود؛ چونبیشتر خواهر و برادرهایم اهل درس بودند. من هم رشته تاریخ معاصر را در جیرفت قبول شدم ولی پدرم در آن زمان اجازه نداد بروم. می‌گفت باید پیش خودم باشی چون نگرانم بود. پس از این‌که با هیأت جانبازان و معلولان آشنا شدم نیز در عرصه ورزش ماندم.

پس از آن ادامه تحصیل ندادید؟
یک بار دیگر کنکور شرکت کردم و قبول شدم ولی برایم مشکل دیگری پیش آمد و نتوانستم به دانشگاه بروم. به‌طور کلی از سن 19 سالگی کمی مشکلاتم بیشتر شد و در هر برهه‌ای که تصمیم گرفتم درسم را ادامه دهم، مشکلی به‌وجود آمد که نتوانستم.

هشت مدال برون‌مرزی دارم
از مدال‌ها و افتخارات کشوری و برون‌مرزی خود بگویید.

در کشور که مدال‌های زیادی دارم. تا زمانی که در تیم والیبال بودم، هر سال قهرمان لیگ و کشور بودیم. بعد از آن‌که وارد تیر و کمان شدم نیز مدال‌های زیادی هم بین افراد توانمند و هم بین جانبازان کسب کردم. هشت مدال برون‌مرزی نیز دارم که تعدادی از آن‌ها را در پارالمپیک، مسابقات جهانی و مسابقات پارآسیایی به‌دست آوردم. خدا را شکر آن‌چه یک ورزشکار باید در رزومه‌اش داشته باشد، دارم.

با وجود داشتن فرندی 6 ماهه به اردوی تیم ملی رفتم
زندگی متأهلی و در کنار آن ورزش حرفه‌ای چگونه با یکدیگر همخوانی دارد؟ با توجه به این‌که قبلاً دوره‌ای هم اعلام کردید که به خاطر فرزندتان می‌خواهید ورزش حرفه‌ای را کنار بگذارید.

اوایل شروع به کار در ورزش حرفه‌ای حمایت‌های پدر و مادرم را داشتم و با وجود داشتن فرزندی 6 ماهه به دلیل این حمایت‌ها ترغیب شدم و مسیرم را در والیبال نشسته ادامه دادم و در سال 77 با وجود فرزند 6 ماهه‌ام به اردوی تیم ملی والیبال نشسته رفتم. بعد از فوت پدر و مادرم، همسرم نقش به‌سزایی داشته و پس از آن به تشویق ایشان در خانه نماندم.

تقریباً سال 93 بود که اعلام کردم نمی‌خواهم ورزش حرفه‌ای را ادامه دهم؛ زیرا از لحاظ روحی خسته شده بودم و با توجه به داشتن فرزندی نوزاد، در زندگی کمکی نداشتم. همسرم سرکار بود و نمی‌توانست دائماً در کنار فرزندان‌مان باشد. به همین دلیل احساس کردم که دیگر نمی‌توانم ادامه دهم. تا این‌که دخترم بزرگ‌تر شد و حس کردم به لحاظ روانی آمادگی لازم را دارد. بعد از کنار گذاشتن ورزش حرفه‌ای، حدود یک سال و نیم طول کشید تا دوباره به این فکر افتادم که بدون ورزش نمی‌توانم زندگی کنم. همسرم گفت که اگر دوباره شروع کنی، وقت بیشتری برای فرزندان‌مان می‌گذارم. خدا را شکر با کمک ایشان دوباره برگشتم و حدود 6 ماه است که شروع کرده‌ام.


چند فرزند دارید؟
دو دختر دارم. یکی 18 ساله که امسال دانشجو شده و دیگری 4ساله است.

شاغل هم هستید؟
خوشبختانه نه. اگر شاغل هم بودم فکر می‌کنم دیگر برای هیچ امری فرصت نداشتم.

علاوه بر هزینه‌های رشته‌های خودمان، هزینه‌های جانبی زیادی داریم
تفاوت حمایت‌هایی که مسؤولان ورزشی نسبت به ورزشکاران المپیکی و پارالمپیکی دارند را چطور می‌بینید؟

بیشتر بچه‌ها از نظر پاداش این حرف را می‌زنند. من به‌شخصه دنبال این موارد نیستم زیرا به حساب علاقه‌ام در ورزش مانده‌ام. شخصاً خیلی پیگیری نمی‌کنم که چرا پاداش معلولان و افراد توانمند به این شکل است و حقوق ما با آن‌ها متفاوت است.

در هر حال این موارد دیده می‌شود؛ نمی‌دانم این تفاوت‌ها روی چه ملاکی است. هر فدراسیون رشته خاص خود را دارد و بالطبع می‌تواند به ورزشکاران خود نیز بهتر رسیدگی کند؛ حقوق در نظر بگیرد یا از طرف فدراسیون پاداش‌هایی به آن‌ها بدهند. اما فدراسیون جانبازان و معلولان حدود 20 رشته را حمایت می‌کند که فکر نمی‌کنم بودجه‌اش به این برسد که بخواهد برای ورزشکاران از طرف خود پاداش‌هایی در نظر بگیرد. پاداش‌های ما مختص به پاداش‌هایی است که هرساله زیر نظر وزارت ورزش داده می‌شود که امیدوارم وزارت ورزش و جوانان توجه ویژه‌ای را به بچه‌های معلول و جانباز داشته باشد؛ زیرا ما علاوه بر هزینه‌های رشته‌های خودمان، هزینه جانبی زیادی داریم.

در رشته ما هزینه تیر و کمان را فاکتور می‌گیرم. هزینه ایاب و ذهاب یکی از هزینه‌های جانبی است که ورزشکار توانمند این هزینه را ندارد و خیلی راحت می‌تواند کمانش را در کوله بگذارد و با اتوبوس به محل تمرین برود. اما ما باید حتماً با سرویس جابه‌جا شویم. یا این‌که فرد توانمند خودش می‌تواند در تمرین تیرش را بکشد و باز سر خط بایستد اما ما نمی‌توانیم و حتماً باید فردی باشد که تیرهای ما را بکشد. هزینه‌های جانبی این‌چنینی زیاد داریم. اگر این موارد را در نظر بگیرند، خیلی بهتر می‌شود و بچه‌ها از نظر هزینه‌ها بهتر حمایت می‌شوند و راحت‌تر می‌توانند کار خود را انجام دهند.

خوشبختانه در انتخاب مربیان به موضوعات فنی و اخلاقی بسیار توجه می‌شود
علاوه بر بحث هزینه‌ها در زمینه انتخاب مربیان و اعزام به مسابقات برون‌مرزی حمایت‌ها به چه شکلی است؟

خوشبختانه رییس فدراسیون جانبازان و معلولان با کادر فنی خود در رشته‌های مختلف عموماً از مربیان ایرانی استفاده می‌کند و کسانی را برای تیم‌های ملی انتخاب می‌کند که در درجه اول از لحاظ فنی و اخلاقی در سطح بالایی باشند. کادر فنی ما فوق‌العاده افراد خوبی هستند و همیشه بچه‌ها را حمایت می‌کنند. هر کدام‌شان یک روان‌شناس هستند که خیلی خوب می‌توانند بچه‌ها را حمایت کنند.

شاید در افراد توانمند به ورزشکاران مرد بهای بیشتری بدهند
گاهی مطرح می‌شود که به ورزشکاران مرد بهای بیشتری داده می‌شود؛ نظر شما چیست؟
شاید در رشته‌های افراد توانمند چنین مشکلاتی مطرح باشد. خوشبختانه در فدراسیون ما چنین بحث‌هایی نداریم. همه در یک سطح هستیم. حتی رییس فدراسیون برای زنان امکانات بیشتری در نظر می‌گیرند که در اردوها راحت‌تر باشند. بهترین خوابگاه برای زنان است. در تمرین یا اعزام که بوده‌ایم، خوشبختانه شخصاً مشکلی را حس نکردم که تفاوتی بین زن و مرد ایجاد شود.

در حال حاضر برنامه‌تان چیست؟
فعلاً فقط تمرین و تا زمانی که در مشهد باشم رسیدگی به امور فرزندان.

مسابقاتی در پیش ندارید؟
در سایت پارالمپیک، مسابقات آسیایی امارات است که هرساله برگزار می‌شود؛ این‌که اعزام به صورت تیمی است یا انفرادی، ما ورزشکاران هنوز چیزی نمی‌دانیم و بستگی به نظر کادر فنی دارد. فعلاً وظیفه ما این است که تمرینات‌مان را داشته باشیم و آمادگی مسابقات جهانی را از دست ندهیم. اما برای سال آینده مسابقات مهم جاکارتا را داریم که ان‌شاالله در آن مسابقات بهترین رکوردها را بتوانیم ثبت کنیم تا هر 12 نفر اعزام شوند. گویا به صورتی است که رکوردهای نزدیک به سکو و خصوصاً به مدال طلا احتمالاً تفکیک شوند.

برخی ورزشکاران به دلیل هزینه زیاد ورزش را رها می‌کنند
و صحبت پایانی؟

رشته ما گران است و هزینه‌های جانبی دارد. فدراسیون جانبازان و معلولین بودجه‌ای را بین رشته‌های مختلف تقسیم می‌کند. رشته‌هایی مانند تنیس و والیبال هزینه کمتری دارند. بنابراین از کسانی که می‌توانند اسپانسر شوند، خواهش می‌کنم ورزشکاران رشته‌های پرهزینه‌تر را جذب کنند. این عمل بار معنوی و اخروی زیادی دارد. البته مجموعه ورزشی شهرک طرق و صندوق قرض‌الحسنه شهید واحدی طرق قول همکاری داده‌اند که به همین بهانه از آن‌ها تشکر می‌کنم. بسیاری از بچه‌ها توان پرداخت هزینه‌های‌شان را ندارند؛ بنابراین به‌اجبار ورزش را رها می‌کنند یا جسته گریخته تمرین می‌کنند. با توجه به علاقه فرد به یک رشته، نمی‌توان گفت رشته‌ات را عوض کن. در صورت ورود اسپانسرها کمک می‌کنند تا بتوانیم مدال‌هایی که تاکنون کسب کرده‌ایم را تکرار کنیم یا کمیت و کیفیت آن‌ها را افزایش دهیم.

از همراهی شما سپاسگزارم.

انتهای پیام/ 940502

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار