پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۳۹۳۵۹
تاریخ انتشار: ۲۲ آبان ۱۳۹۶ - ۱۲:۵۴
راکعی:
حوزه‌هایی که به صورت مستقیم در ارتباط با اورژانس اجتماعی هستند یکی حوزه توانمندسازی شهرداری تهران است و دیگری مشاوران امور زنان مناطق که تا سطح محلات کار می‌کنند. حوزه دیگر هم اداره کل امور زنان است که ذیل معاونت اجتماعی شهرداری تعریف شده است.


پایگاه تحلیلی- خبری مهرخانه با توجه به رسالت خود جهت اطلاع‌رسانی جامع اقدامات و فعالیت‌های صورت‌گرفته در حوزه زنان، مبادرت به پوشش همایش‌ها، جلسات، نشست‌ها و هم‌اندیشی‌های گوناگون که توسط طیف‌های فکری و سیاسی مختلف برگزار می‌شود، می‌کند. بدیهی است این اقدام صرفاً جهت اطلاع‌رسانی به علاقه‌مندان حوزه زنان صورت گرفته و لزوماً بیانگر دیدگاه‌های مهرخانه نیست.

مشاور شهردار تهران در امور زنان گفت: خانه‌های امن در گذشته فعال بوده‌اند ولی امروز گستره فعالیت‌شان کاهش پیدا کرده است و من تلاش دارم این موضوع را پیگیری کنم و با نهادهای مرتبط رایزنی کنیم تا دوباره خانه‌های امن به خدمات‌رسانی بپردازند.

به گزارش خبرنگار مهرخانه، گروه پژوهشی مطالعات زنان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی با همکاری دفتر مشاور شهردار تهران در امور زنان نشستی با عنوان "تجربه زیسته زنان توانمند" برگزار کرد. این نشست با نمایش فیلم سینمایی "ملی و راه‌های نرفته‌اش" ساخته تهمینه میلانی، همراه بود و فاطمه راکعی؛ مشاور شهردار تهران در امور زنان، تهمینه میلانی؛ کارگردان سینما، محمد نجاری؛ مدرس سینما و شکوه السادات حسینی، عضو هیأت علمی گروه مطالعات زنان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی به عنوان سخنرانان این نشست در جلسه حضور داشتند.


خشونت و نمود آن در جامعه
در ابتدای این نشست فاطمه راکعی به انواع خشونت در جامعه اشاره کرد و گفت: مسأله خشونت یکی از مسائلی است که همه جهان با آن مواجه است و در میان انواع خشونت، این خشونت فیزیکی است که همواره مورد نفرت همگان قرار دارد؛ چراکه قابل رؤیت و مشاهده است و ما در جامعه، خانواده و همچنین در حوزه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی و در میان دوستان و آشنایانمان و حتی در بین شاعران و هنرمندانمان این خشونت را به انواع مختلف می‌بینیم.

او افزود: به نظر می‌آید این زنان هستند که می‌توانند تا حدودی خشونت را در جامعه و خانواده کاهش دهند و ما باید فرهنگ منع خشونت علیه هم‌نوعان خود را به طور گسترده‌ توسط زنان در جامعه ترویج دهیم و لازمه این کار ابتدا این است که همه ما انواع مختلف خشونت را بشناسیم؛ اعم از خشونت‌های پیدا و پنهان، خشونت‌های فیزیکی و غیر‌فیزیکی و خشونت‌های لفظی. خوشبختانه در سال‌های اخیر توجه به ابعاد خشونت در جامعه و خانواده و آگاهی از تبعات منفی آن افزایش پیدا کرده است و افراد بسیاری به این حوزه وارد شده و کتاب‌های بسیار خوبی در این زمینه نوشته شده است.

برنامه‌های شهرداری تهران در رابطه به خشونت علیه زنان
مشاور شهردار تهران در امور زنان در ادامه صحبت‌هایش به برنامه‌های شهرداری تهران در رابطه با معضل خشونت اشاره و خاطرنشان کرد: یکی از برنامه‌های ما در شهرداری تهران در حوزه زنان، برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری در رابطه با معضل خشونت است و در این مسیر قرار است از کمک‌ها و مساعدت‌های کسانی که دغدغه‌مند هستند استفاده کنیم و تلاش می‌کنیم برای کاهش خشونت و شناساندن چهره‌های مختلف خشونت به خانواده، فرهنگ‌سازی انجام دهیم.

او افزود: شهرداری با توجه به امکانات و ساختارها تلاش دارد فرهنگ ایرانی، اسلامی و اخلاقی را به زبان امروز و به زبان مدرن نهادینه کند و این کار توسط بهترین افرادی که می‌توانند این فرهنگ را به‌کار گیرند، انجام می‌شود و از سطح محلات مبادرت به فرهنگسازی خواهد شد. ضمن آن‌که یک فرهنگ عمومی توسط مشاوران حوزه زنان در مناطق مختلف شهرداری ترویج خواهد شد و به مشکلات خاص هر منطقه و محله رسیدگی می‌شود.

فراخوان همکاری برای زنانه و مادرانه شدن چهره تهران
راکعی در ادامه از همه کسانی که ایده‌ای برای پیگیری بهتر برنامه‌های اجتماعی دارند دعوت کرد که با شهرداری تهران همکاری داشته باشند و افزود: من از این فرصت استفاده می‌کنم و به صورت فراخوان اعلام می‌کنم که نه فقط شما حاضرین این جلسه بلکه همه زنان و مردان باید یاری‌گر ما در پیگیری برنامه‌های اجتماعی شهرداری تهران باشید و همگی با هم برای ساختن شهری با چهره مهربان‌تر کمک کنیم و تلاش کنیم که چهره شهر تغییر کند و به چهره‌ای زنانه و مادرانه تبدیل شود.

مشاور شهردار تهران در امور زنان افزود: چهره مادرانه یک شهر همه اقشار مردم را در برخواهد گرفت و هیچ‌کس را از خود طرد نمی‌کند؛ کسانی را پررنگ‌تر نمی‌بیند و کسانی را کمرنگ‌تر و همه کودکان، جوانان، سالمندان، معلولان و خانواده را با هم و در کنار هم می‌بیند. چون زنان هیچ‌گاه خودشان را به تنهایی نمی‌بینند و اگر امروز می‌خواهند در جامعه حضور داشته باشند و به نقش‌آفرینی بپردازند برای آن است که دوست دارند برای جامعه خدمت کنند. ما تلاش خواهیم کرد از طریق شبکه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌هایی که راه‌اندازی خواهد شد، ارتباط خود را با بدنه جامعه بیشتر کنیم و از همه فعالان اجتماعی و دغدغه‌مندان، ایده دریافت می‌کنیم و ایده‌ها را تبدیل به برنامه خواهیم کرد و در کنار آن همه مردم و فعالان اجتماعی باید به روند اجرای برنامه‌ها نظارت داشته باشند و ایرادات را رفع کنند.

اورژانس اجتماعی در اولویت‌های بررسی قرار دارد
بعد از اتمام سخنان فاطمه راکعی، مجری کارشناس برنامه از او پرسید که در حال حاضر در دوره مدیریت جدید شهرداری تهران چه اقداماتی در به‌سازی اورژانس اجتماعی شهرداری انجام شده است؟ راکعی در این خصوص گفت: شهردار در این حوزه ساختار تعریف‌شده‌ای دارد که البته این ساختار تا حدودی معیوب است و از مسؤولیت تعریف‌شده خود خارج شده است. حوزه‌هایی که به صورت مستقیم در ارتباط با اورژانس اجتماعی هستند یکی حوزه توانمندسازی شهرداری تهران است و دیگری مشاوران امور زنان مناطق که تا سطح محلات کار می‌کنند. حوزه دیگر هم اداره کل امور زنان است که ذیل معاونت اجتماعی شهرداری تعریف شده است.

او افزود: از طرفی زنان یک گروه مجزا و واحد نیستند و با همه حوزه‌های تعریف‌شده در شهرداری در ارتباط هستند. قبول داریم در همه این زمینه‌ها نارسایی‌هایی وجود دارد و من از زمان آغاز فعالیتم در شهرداری تهران همواره تلاش داشته‌ام که تمامی ساختار و سیستم‌ها را در شهرداری زیر نظر بگیرم و بر نحوه فعالیت آن‌ها مطالعه و بررسی انجام دهم. مسأله اورژانس اجتماعی هم قطعاً در اولویت‌های بررسی قرار دارد تا بتوانیم بهترین برنامه عملکردی را برای آن پیاده‌سازی کنیم.

به گزارش مهرخانه، در ادامه تهمینه میلانی، کارگردان سینما درباره تجربه زیسته خود و تأثیری که این تجربیات بر نحوه نگاه او به مسائل اجتماعی داشته است صحبت کرد. او ابتدا به دوران کودکی و نوجوانی خود اشاره کرد و افزود: در خانه من را بیتا صدا می‌زدند درحالی‌که نام شناسنامه‌ای من تهمینه بود و من بعد از این‌که وارد مدرسه شدم فهمیدم که نام اصلیم تهمینه است. وقتی از پدرم پرسیدم که چرا نام مرا تهمینه گذاشته‌ای، او شاهنامه‌ای به من داد و گفت این کتاب را با هم می‌خوانیم تا بدانی چرا نامت تهمینه است و من از 8 سالگی تا کلاس سوم ابتدایی تمامی کتاب شاهنامه را با پدرم خواندم و با همه شخصیت‌های شاهنامه زندگی کردم و شیفته شخصیت تهمینه شدم.

این کارگردان سینما به دوران آشنایی خود با سینما اشاره کرد و افزود: در همان دوران نوجوانی با سینما آشنا شدم و گاهی سعی می‌کردم خود را شبیه شخصیت‌های سینمایی کنم. بعد از انقلاب هم با شروع دوره انقلاب فرهنگی و بسته شدن دانشگاه‌ها فرصتی به من دست داد تا علاقه دوم خود یعنی سینما را امتحان کنم و به سمت این هنر بروم.

غلبه نگاه جنسی به زن
این کارگردان زن در رابطه با آغاز به کار خود در پشت صحنه و شرایط سختی که در آن زمان با آن مواجه بود، گفت: شرایط کار در آن زمان فاجعه بود و نگاه جنسی به زن در آن فضا غالب بود. ولی با وجود این شرایط، کار خود را ادامه دادم تا من را بپذیرند و این درست همان چیزی است که سعی کردم در فیلم "ملی و راه‌های نرفته‌اش" به زنان و دختران جامعه نشان دهم که وقتی شما خودتان را باور داشته باشید و بدانید در حد خودتان صاحب نظر هستید، می‌توانید مشکلات را رفع کنید و به آن‌چه که می‌خواهید دست یابید. من با تمام مشکلاتی که در اوایل کار در سینما داشتم تمام تلاشم را کردم تا این‌که توانستم اولین دستیار کارگردان زن سینما شوم.

ساخت فیلم درباره خشونت خانگی آسان نیست
در ادامه حسینی، عضو هیأت علمی گروه پژوهشی مطالعات زنان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی که به عنوان مجری کارشناس برنامه در نشست حضور داشت از تهمینه میلانی به عنوان کارگردان "ملی و راه‌های نرفته‌اش" پرسید؛ بسیاری عقیده دارند که خشونت در فضای فیلم شما غالب است آیا این مسأله به این دلیل نیست که چون ما نمی‌توانیم بخش مهر و علاقه بین زن و شوهر را بدون سانسور نشان دهیم در نتیجه تنها می‌توانیم خشونت عریان را برجسته کنیم؟ میلانی پاسخ داد: من این مسأله را قبول ندارم که ما در سینمای ایران می‌توانیم به راحتی درباره خشونت خانگی فیلم بسازیم چون به خاطر ساخت این فیلم دچار محدودیت و مانع شدم. به طور کلی هنر سینما جزو هنرهای دراماتیک است و هیچ جای دنیا درباره خوشبختی فیلم نمی‌سازند. حتی اگر فیلمی درباره عشق و دوستی می‌بینیم، حتماً درام در آن وجود دارد وگرنه اصلاً تأثیرگذاری نخواهد داشت.

به گفته او زمینه و موضوع فیلم بسیار مهم است؛ همان‌طور که در فیلم "دو زن" نفی خشونت انسانی زن و یا در فیلم "واکنش پنجم"، حضانت موضوعات اصلی فیلم هستند، طبیعی است وقتی می‌خواهیم راجع به خشونت خانگی فیلم بسازیم تمامی قصه این فیلم به سمت این موضوع کشیده می‌شود چون فیلم تنها 100 دقیقه است. من در اصل می‌خواهم شما از دیدن صحنه‌های ناراحت‌کننده فیلم آن‌قدر متأثر شوید که سه روز به آن صحنه‌ها فکر کنید، نمی‌شود همه چیز را خیلی خنثی نمایش داد چون وضعیت حال حاضر جامعه ما این‌گونه نیست.

مردان ما سالم‌تر از زنان ما پرورش می‌یابند
در ادامه محمد نجاری که به عنوان مدرس و منتقد سینما در نشست حضور داشت در رابطه با فیلم "ملی و راه‌های نرفته‌اش" گفت: نقد در چنین فضایی بسیار دشوار است. خانم تهمینه میلانی یک‌سری دغدغه‌هایی در فیلم‌هایشان دارند که این دغدغه‌ها بسیار جذاب است. من هم می‌پذیرم سال‌های سال قلم و ایدئولوژی و تاریخ در دست مردان بوده است اما سؤال من از شما این است که چرا در اکثر فیلم‌های شما همه زنان مظلوم و شکست‌خورده‌ هستند؟

میلانی پاسخ داد: من در فیلم‌هایم زن قوی هم دارم. بیایید بپذیرید که مردان ما اکثراً سالم‌تر از زنان ما بزرگ می‌شوند و رشد می‌کنند. مردان وقتی به دنیا می‌آیند اجازه دارند طبیعی رفتار کنند و زنان ما این امکان را ندارند و به خاطر محدودیت‌هایی که دارند مجبورند در خیلی از مسائل دروغ بگویند و این ویژگی از ناگزیری زنان ما بوده است.

نجار در سؤال بعدی خود از میلانی پرسید مگر چند نفر از زنان کشورمان امروز با مشکل "ملی" مواجه هستند که شما به آن پرداخته‌اید و در رابطه با آن فیلم ساختید؟ میلانی در پاسخ به این منتقد گفت: یک نفر است و من حق دارم راجع به همین یک نفر فیلم بسازم. من اساساً با درصدگیری‌ها مخالف هستم. داستان تهمینه و رستم هم تنها یک نفر بود و آن هم متعلق به فردوسی است و قرار نیست داستان‌های شاهنامه هر روز تکرار شوند.

وظیفه‌ هنرمند راهکار دادن نیست
در ادامه حسینی به عنوان مجری کارشناس بحث از میلانی پرسید که سال‌هاست تمامی نویسندگان و هنرمندان راجع‌به خشونت خانگی کتاب نوشته و فیلم ساخته‌اند ولی تغییری در این وضعیت به وجود نیامده است و هنوز هم خشونت خانگی وجود دارد آیا زمان آن نیست که به فکر راهکار باشیم و شما به عنوان هنرمند فکری در این رابطه کرده‌اید؟ این کارگردان پاسخ داد: وظیفه هیچ هنرمندی ارائه راهکار نیست؛ هنرمند فقط می‌تواند مسأله را مطرح کند. من برای فیلم "ملی و راه‌های نرفته‌اش" هم از کارشناس حقوقی و هم از کارشناسان اجتماعی و روان‌شناسان استفاده کرده‌ام اما با وجود همه این‌ها فقط می‌توانم مشکل را بیان کنم و این برعهده سیاستمداران و برنامه‌ریزان است که فکری به حال این معضل کنند.

مسؤولان "ملی‌ها"را ببینند
میلانی در خاتمه بیان کرد: هدف فیلم "ملی و راه‌های نرفته‌اش" این است که بگوییم "ملی‌ها" تنها‌ هستند و هیچ‌کس را ندارند. "ملی‌ها" زنانی هستند که در کنج خانه‌ها ساکت مانده‌اند و کسی آن‌ها را نمی‌بیند. در پایان فیلم "ملی" را می‌بینیم که رییس‌ها را صدا می‌زند و ما با صدا کردن آقایان رییس‌ها‌ هدفمان این است که بگوییم اگر "ملی‌ها" را نبینیم ممکن است فاجعه بدی رخ دهد. چون این خشم نهفته هر روز بیشتر می‌شود و زنان شوهرکش در جامعه افزایش می‌یابند.

گستره فعالیت خانه‌های امن کاهش پیدا کرده است
پس از نمایش این فیلم یکی از حاضران این نشست از فاطمه راکعی به عنوان یکی از مسؤولان شهرداری تهران پرسید: من به عنوان یک محقق که چند وقتی است درباره خشونت خانگی پژوهش می‌کنم بارها با مراکزی که به عنوان خانه‌های امن معرفی شده‌اند تماس گرفته‌ام ولی کسی پاسخ‌گو نبود. شما به عنوان یکی از مسؤولان آیا اطلاعی از نحوه فعالیت این مراکز دارید؟

فاطمه راکعی در پاسخ گفت: خانه‌های امن در گذشته فعال بوده‌اند ولی امروز گستره فعالیت‌شان کاهش پیدا کرده است و من تلاش دارم این موضوع را پیگیری کنم و با نهادهای مرتبط رایزنی کنیم تا دوباره خانه‌های امن به خدمات‌رسانی بپردازند.

انتهای پیام/ 950815

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار