پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۴۲۶۵
تاریخ انتشار: ۲۴ مهر ۱۳۹۱ - ۲۱:۰۰
دولت ‏ها، بسته به ساختارهای اقتصاد خرد و اقتصاد کلان، راه‏ هایی در اختیار دارند که می ‏توانند به خانواده‏ های روستایی کمک کنند تا بتوانند از طریق طرح‏ های کمک‏ های غذایی یا برنامه ‏های شبکه ‏ای امنیت اجتماعی، از عهده بحران اقتصادی برآیند.
سازمان ملل، با احترام به نقش تعیین‏ کننده زنان روستایی در توسعه شهری و روستایی در کشورهای پیشرفته و در حال پیشرفت، روز 15 اکتبر را روز جهانی زنان روستایی اعلام کرده است.

به گزارش مهرخانه، در سال 2008، مجمع عمومی سازمان ملل، به دنبال بحث ‏هایی که در چهارمین کنفرانس جهانی زنان در بیجینگِ چین در سال 1955 انجام گرفت و نیز به دنبال قعطنامه 62/136 سازمان ملل در دسامبر 2007، روز 15 اکتبر را به عنوان روز جهانی زنان روستایی اعلام کرد.
امسال، به‏ خاطر برنامه بین آژانسی سازمان ملل، این روز از اهمیت بیشتری برخوردار است. این ابتکار پنج ساله زنان، سازمان ملل، سازمان غذا و کشاورزی (FAO)، برنامه جهانی غذا و صندوق بین‏ المللی توسعه کشاورزی (IFAD) را در بر می ‏گیرد.

زن روستایی

زنان و دختران روستایی به طرق مختلف نقشی فعال در اقتصاد ملی و محلی دارند؛ به عنوان مثال بوسیله حمل غذا، آب و سوخت خانواده، مراقبت از بیماران، مدیریت دام و کار در مزرعه.
با این وجود، زنان، در زمان بحران‏ های غذایی و اقتصادی همانند بحران سال‏ های 2008-2006 و نیز قیمت بالای مواد غذایی در عصر حاضر که انتظار می ‏رود در کل دنیا ده سال ادامه داشته باشد، گروهی آسیب ‏پذیر به ‏شمار می‏روند. این آسیب ‏پذیری، به‏دلیل نقش جدی که زنان در مقیاس روزانه به‏ عهده دارند، دو برابر می ‏شود.
از سوی دیگر، افزایش قیمت غذا بیشتر از همه به افراد فقیر در نواحی روستایی لطمه می ‏زند؛ زیرا آنها کمتر از سایرین به منابعی همچون اعتبار بانکی، وام، پس ‏انداز، تکنولوژی و تأسیسات زیربنایی دسترسی دارند. در چنین شرایطی، زنان بیشتر مستعد از دست دادن دارایی‏ های خود هستند؛ زیرا انتظار می ‏رود فروش جواهرات یا دام‏ های کوچک، آسان ‏تر از دارایی‏ های معمول مردانه همچون زمین یا دام‏ های کلانِ قابل جایگزین باشد.
سایر روش ‏های متداولی که زنان برای مقابله با قیمت ‏های بالا اتخاذ می‏ کنند، از نوعی هستند که زنان و کودکان را بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می‏ دهد؛ آنها سعی می‏ کنند کمتر بخورند تا مردان و کودکان بتوانند تغذیه بهتری داشته باشند؛ آنها مسئولیت مراقبت از بیماران در خانه را برعهده می‏ گیرند؛ هزینه‏ های مربوط به موارد غیرغذایی همچون تحصیلات و مراقبت‏ های بهداشتی را کاهش می‏ دهند؛ برای غذای کمتر با ارزش تغذیه ‏ای پایین ‏تر، پول خرج می ‏کنند؛ برای تغذیه خانواده بر قرض گرفتن تکیه می ‏کنند؛ و برای به دست آوردن پول بیشتر، کار بیشتری انجام می‏ دهند.

زن روستایی

دولت ‏ها، بسته به ساختارهای اقتصاد خرد و اقتصاد کلان، راه‏ هایی در اختیار دارند که می ‏توانند به خانواده‏ های روستایی کمک کنند تا بتوانند از طریق طرح‏ های کمک‏ های غذایی یا برنامه ‏های شبکه ‏ای امنیت اجتماعی، از عهده بحران اقتصادی برآیند. درحالیکه در شکل اول، دولت در عوضِ کار برای فرد یا خانواده، وعده‏ های غذایی یا سهمیه ‏های غذایی فراهم می ‏آورد، در شکل دوم، دولت صرفاً به صورت نقدی جبران مافات می‏ کند.
کارشناسان بر این باورند که شکل اول، یعنی دادن غذا، بیشتر به زنان کمک می ‏کند؛ زیرا در این صورت زنان بهتر می‏ توانند تصمیم‏ گیری کنند. آنها بنا به سنت کسانی هستند که بر اساس تمهیداتی خاص، جیره ‏ها را در بین اعضای خانواده تقصیم می ‏کنند.
دولت ‏ها همچنین می ‏توانند برای برنامه ‏های تغذیه ‏ای در مدارس برنامه‏ ریزی کنند تا در نتیجه کودکان از برنامه تغذیه ‏ای مطمئنی برخوردار شوند و به ‏علاوه والدین، به جای بیرون آوردن آنها از مدرسه برای کمک به خانواده در کار یا در خانه، تشویق شوند تا کودکان خود را در مدرسه نگه دارند.
در طول جلسه‏ ای در بزرگداشت این روز در سال 2012 که روز پنجم اکتبر در رم، ایتالیا، برگزار شد، این روز، به عنوان روزی که برای توسعه پایدار شرطی لازم است، مطرح شد.
الن جانسون سیرلیف، رئیس جمهور لیبریا، می ‏گوید: "روشن است اگر شما به مسائل زنان افریقایی رسیدگی می ‏کنید، باید به زنان روستایی بپردازید. قسمت اعظم زنان ما در نواحی روستایی زندگی می‏ کنند. آنها ملت را تغذیه می‏ کنند. بیشتر کارهای کشاورزی و قسمت اعظم کارهای مربوط به خرید و فروش محصولات غذایی بر عهده آنهاست."

زن روستایی

کبه سومو، کارآفرینی روستایی اهل لیبریا، برای از میان برداشتن موانعی که زنان روستایی به هنگام برخورد با مسائل کشاورزی با آنها مواجه هستند، خواستار حق ابرز عقیده برای زنان روستایی شد. او می ‏گوید: " قدرت اقتصادی آنها زمانی آغاز می ‏شود که راه برای ما هموار شود و ما بتوانیم سخنگوی خود باشیم و نگرانی ‏ها و نیازهایمان را بیان کنیم."
الیزابت اتانگانا، رئیس تریبون محلی سازمان‏ های کشاورزان در آفریقای مرکزی که مقر آن در کامرون است، می ‏گوید: "زنان، پویا هستند. آنها ارزش ‏های تحصیلی و فرهنگی را تولید و منتقل می ‏کنند؛ اما اگرچه زنان روستایی به ‏شدت درگیر تولید، کنسرو کردن و خرید و فروش غذا هستند، اما قدرت تصمیم‏ گیری ‏شان در بخش کشاورزی کمتر از آنچه باید، ترسیم شده است."

زن روستایی

کشورهای مورد نظرِ برنامه مشترک و پنج ساله سازمان ملل، بیشتر کشورهای افریقایی هستند؛ از جمله اتیوپی، گواتمالا، قرقیزستان، لیبریا، نپال، نیجر و رواندا. اگرچه این روز عمدتاً کشورهای آفریقایی را، به خاطر ساختار کشاورزی و نقش گسترده زنان در روش ‏های سنتی کشاورزی، مد نظر قرار می‏ دهد، اما توجه جهانی به این روز فرصتی خوب برای دولت‏ ها و جمعیت ‏های کشاورزی کل دنیا فراهم می آورد تا به اهمیت تولیدکنندگان اولیه غذا، که از قضای روزگار در زمان بحران اقتصادی بیش از همه آسیب می ‏بینند، اذعان کنند.

انتهای پیام/900802
مطالب مرتبط :
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: