پایگاه خبری مهرخانه | mehrkhane.com

کد خبر: ۴۲۷۴۰
تاریخ انتشار: ۲۱ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۱:۴۰
نژادی:
زمانی که نشست‌های منطقه‌ای را برگزار می‌کردیم از اداره کل امور اجتماعی استانداری‌ها خواستیم از نمایندگان NGOهای فعال در حوزه زنان و خانواده برای حضور در نشست‌ها دعوت کنند؛ یعنی معاونت رأسا وارد انتخاب سمن‌های استان‌ها نشد و تلاش کردیم با کمک اداره‌های کل امور اجتماعی و اداره‌های کل امور بانوان این کار را انجام دهیم.


معاون برنامه‌ریزی و هماهنگی معاونت امور زنان و خانواده گفت: نگاه حاکم بر دولت این است که وقتی دولت ظرفیت پذیرش و جذب نیروی جدید را ندارد، باید فضای مشارکت و کمک به کشور برای دستیابی به اهداف کلان را از طریق جامعه مدنی مهیا کند. این موضوع بسیار واضح و بدیهی است و نباید بر این مسأله پرده‌پوشی کنیم که به هر حال سیاست‌های دولت‌ها بر تعاملشان با جامعه مدنی تأثیرگذار است.

اطهره نژادی؛ معاون برنامه‌ریزی و هماهنگی معاونت امور زنان و خانواده در گفت‌وگو با خبرنگار مهرخانه، در رابطه با ضرورت ارتباط و همکاری بین نهادهای دولتی و نهادهای غیردولتی گفت: اگر دولت قرار باشد همه امورات کشور را به تنهایی انجام دهد، با یک بدنه بسیار سنگین روبه‌رو می‌شود و توان اجرای کار را در همه حوزه‌ها نخواهد داشت؛ زیرا سلسله مراتب، بوروکراسی اداری و مسایلی از این دست قطعاً نمی‌تواند هدف غایی برنامه‌ها را دست‌یافتنی کند. اگر توجه داشته باشیم که توسعه کشور باید به سمت توسعه پایدار و متوازن حرکت کند، پس ضرورتاً باید همه بخش‌های کشور با هم همکاری داشته باشند و از توان و پتانسیل و سرمایه انسانی همه کشور استفاده شود. با در نظر گرفتن این شرایط، هم‌افزایی کاری بین دستگاه‌های دولتی و غیردولتی مورد نیاز است

نباید NGOها تنها به‌عنوان بازوی اجرایی دولت در نظر گرفته شوند
او در رابطه با فعالیت‌هایی که در دولت‌های یازدهم و دوازدهم در حوزه همکاری‌ با NGOهای حوزه زنان و خانواده صورت گرفته است، بیان داشت: سال 93 که به معاونت امور زنان و خانواده آمدم براساس آمارها 1600 سمن ثبت شده بودند که با تعریفی که از سمن زنان و خانواده می‌شود، مطابقت داشتند.

اقدامات معاونت امور زنان و خانواده در زمینه همکاری با NGOها
نژادی در ادامه اظهار داشت: معاونت امور زنان و خانواده در دولت یازدهم تصمیم گرفت با همه NGOها فعالیت مشترک داشته باشد و فضای ارتباط را باز کند. سعی کردیم سال اول به نیازسنجی آموزشی سمن‌های زنان بپردازیم که این کار توسط خود NGOها انجام شد. سپس براساس راهبردهایی که معاونت در زمینه مهم‌ترین مسایل زنان و خانواده در کشور براساس پژوهش‌ها به‌دست آورده بود، تلاش کردیم این استراتژی را در حوزه سازمان‌های مدنی هم در نظر بگیریم. به همین دلیل، از دوستان فعال در جوامع مدنی خواستیم با توجه به شرایط خاص استان‌های خودشان و مسایلی که در حوزه زنان و خانواده می‌بینند، طرح‌هایی را به ما ارایه کنند و ما هم در حد توان از آن طرح‌ها حمایت کنیم.  

در دولت یازدهم از 256 طرح NGOها حمایت کردیم
معاون برنامه‌ریزی و هماهنگی معاونت امور زنان و خانواده خاطرنشان کرد: در طول دولت یازدهم از 256 طرح با اعداد و ارقام متفاوت بسته به مقیاس پروژه، حجم فعالیت‌های انجام‌گرفته و انتظارات و اهدافی که پروژه‌ها دنبال می‌کنند حمایت کردیم. مثلاً برای تهیه بانک اطلاعات NGOهای زنان رقم بسیار کمی در نظر گرفته شد اما برای توانمندسازی اقتصادی خانواده‌های زندانیان توسط یکی از NGOها رقم بیشتری اختصاص پیدا کرد.

برگزاری نشست‌های منطقه‌ای
او با بیان این‌که همزمان با نیازسنجی آموزشی سازمان‌های غیردولتی، نشست‌های منطقه‌ای هم برگزار شد، اظهار داشت: در این نشست‌ها تلاش کردیم نمایندگان NGOهای فعال در حوزه زنان و خانواده در قالب کارگاه‌های آموزشی مفاهیم همکاری‌های شبکه‌ای را بیاموزند. فضایی که در نشست‌ها ایجاد شد کمک کرد NGOهایی که غیرفعال بودند فعال‌تر شوند، NGOهایی که کمتر با NGOهای همتای خود در استان خودشان یا استان‌های مجاور در ارتباط بودند ارتباط بیشتری برقرار کنند، صمیمیت بین NGOها بیشتر شد و اطلاعات و تجربیاتشان را با یکدیگر به اشتراک گذاشتند. خروجی نشست‌های منطقه‌ای این بود که بیش از 1400 نفر از نمایندگان NGOها در حوزه آشنایی با مفاهیم و همکاری‌های تخصصی شبکه‌ای آموزش دیدند.

نژادی افزود: وقتی قرار شد همه NGOها به‌صورت فعال وارد عمل شوند و در همه فرآیندهای برنامه‌ریزی از تصمیم‌گیری تا اجرا و پایش به ما کمک کنند، تلاش کردیم همکاری‌های شبکه‌ای را در عمل و در پروژه‌هایی که با ما دارند به نتیجه برسانیم. به همین دلیل سعی کردیم کار را با برخی از NGOهای پیشکسوت شروع کنیم و NGOهای دیگری که از نظر رفتاری و سازمانی به این NGOها شبیه بودند کار را با هم ادامه دهند. به‌عنوان مثال یکی از پروژه‌ها آموزش و توانمندسازی اقتصادی زنان سرپرست خانوار در 9 استان کشور بود که توسط NGO خیریه صدیقین اصفهان به‌عنوان NGOی چتر انجام گرفت. در این کار NGOهای مختلف از 9 استان همکاری داشتند و توانستند کار را در استان‌های مختلف با توجه به شرایط هر یک از استان‌ها پیش ببرند.

معاون برنامه‌ریزی و هماهنگی معاونت امور زنان و خانواده در ادامه گفت: برنامه این بود که یک NGO چتر براساس سابقه و توانمندی خود سایر NGOهایی که با او شباهت کاری دارند را تحت پوشش قرار ‌دهد، راهنمای عملکرد آن‌ها باشد و کارها را با کمک خودشان پایش کند تا فعالیت‌ها در طول کار مورد ارزیابی و تصحیح قرار بگیرند.

حمایت مالی و تسهیل شرایط فعالیت برای NGOها
او با اشاره به نوع همکاری معاونت امور زنان و خانواده با NGOها بیان داشت: فضای برنامه‌ریزی در حوزه NGOها فضای برنامه‌ریزی مشارکتی است؛ یعنی فضا را باز گذاشتیم تا NGOها به ما بگویند براساس شرایط استان و شهرستان خود مایل هستند چه طرحی را پیش ببرند. در این راستا از NGOها حمایت مالی کردیم و در عین حال از دستگاه‌هایی که در حوزه‌های مختلف با ما همکار هستند و به‌ویژه استانداری‌ها خواستیم شرایط را برای تسهیل کار NGOهای استانی که با ما همکاری دارند فراهم کنند.

نژادی در رابطه با عدم همکاری معاونت امور زنان با برخی NGOها که رویکرد سیاسی‌شان با دولت یکسان نیست، اظهار داشت: زمانی که نشست‌های منطقه‌ای را برگزار می‌کردیم از اداره کل امور اجتماعی استانداری‌ها خواستیم از نمایندگان NGOهای فعال در حوزه زنان و خانواده برای حضور در نشست‌ها دعوت کنند؛ یعنی معاونت رأسا وارد انتخاب سمن‌های استان‌ها نشد و تلاش کردیم با کمک اداره‌های کل امور اجتماعی و اداره‌های کل امور بانوان این کار را انجام دهیم. در بسیاری از موارد به این صورت نیست که حتی مدیران فعال در سطح مدیرکلی همه با یک نگاه خاص سیاسی وارد موضوع شده باشند. ما هم در حوزه NGOها تنوع داشتیم و اصراری نبود که صرفاً از یک NGO خاص حمایت کنیم. حتی در دولت یازدهم انتقاداتی از سوی دوستان همفکر خودمان داشتیم که می‌گفتند شما آن‌گونه که باید از توان ما به‌عنوان همفکران خودتان استفاده نمی‌کنید.

نسبت بین گفتمان حاکم بر دولت‌ها و فعالیت‌های NGOها
معاون برنامه‌ریزی و هماهنگی معاونت امور زنان و خانواده درباره نسبت بین گفتمان حاکم بر دولت‌ها و فعالیت‌های NGOها در آن دوره، گفت: طبیعتاً نگاه دولت‌ها باعث می‌شود اهداف خاص خودشان را در کنار برنامه‌های توسعه کشور پیگیری کنند. اگر دولت اعتقادی به حضور و مشارکت اجتماعی زنان نداشته باشد، قطعاً سراغ کار کردن با NGOهایی می‌رود که صرفاً نگاه حمایتی داشته باشند و بیشتر در قالب خیریه‌ها و آن هم از نوع خیریه‌های حمایتی تعریف شوند. اما وقتی معتقد باشیم که استفاده از توان و سرمایه انسانی زنان در کشور ضروری است و نمی‌شود نیمی از جامعه را سربار توسعه حساب کرد و زنان باید در فرایند توسعه مشارکت داشته باشند، نگاه متفاوتی حاکم خواهد بود.

به هر حال سیاست‌های دولت‌ها بر تعاملشان با جامعه مدنی تأثیرگذار است
او افزود: نگاه حاکم بر دولت این است که وقتی دولت ظرفیت پذیرش و جذب نیروی جدید را ندارد، باید فضای مشارکت و کمک به کشور برای دستیابی به اهداف کلان را از طریق جامعه مدنی مهیا کند. این موضوع بسیار واضح و بدیهی است و نباید بر این مسأله پرده‌پوشی کنیم که به هر حال سیاست‌های دولت‌ها بر تعاملشان با جامعه مدنی تأثیرگذار است. با این حال، ما سعی کردیم از توان همه NGOها استفاده کنیم و خط‌کشی نداشتیم و اعلام کردیم هر NGO ای با هر ظرفیتی که دارد و مایل است با دولت همکاری کند بیاید و ما کمک می‌کنیم.

انتهای پیام/ 930701

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: